****

[Jarek]

Stworzona przez Boga na ideał piękna,
powołana do życia dla nas - śmiertelników
powstała i przyszła by nas ukoić.
Aksamitnym dotykiem pochwyciła moją dłoń,
by zaraz ją zatrzasnąć płatkami róży.
Wstrząśnięty dreszczem poczułem jej ciepło
rozchodzące się aż po końce włosów,
delikatnym zapachem przesiąkło moje ciało,
węchowi nie pozwalając poczuć innego.
Tam gdzie spojrzała rodziło się życie,
na nowo wszystko w zimie zakwitało.
Przeszyła mnie wzrokiem niewinnym, dzieciecym,
który oczy me zatrzymał i sparaliżował
nie pozwalajac patrzeć się gdzie indziej.
I tak pochwyciwszy mnie w bezruchu
powoli wypełniała moją duszę - sobą...
Poczułem się jak dziecko,
które znowu chciało być kochane.
[sub]Tekst był edytowany przez Jarosław Lester dnia 24-07-2004 22:02.[/sub]

[Coolt]

Nie wiem ile przeszło piękna z opisywanego przez Ciebie obiektu na dobór słów i metafor ;)
ale efekt- b.ładny

Przyjemnie się czyta i aż się prosi, by uruchomić wyobraźnie.
Bardzo obrazowo.

Pozdrawiam serdecznie
Coolt

[Jarek]

Jeden pozytywny gest znalazł się - dziękuję.
Teraz czekam na jakiś negatyw lub i nie.

[Dotyk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"delikatnym zapachem przesiąkło moje ciało,
węchowi nie pozwalając poczuć innego"

To i inne nie zbyt fortunne "patosy" czynią wiersz sztucznym, rzekłabym - pretensjonalnym. I ta egzaltacja i to kręcenie się wokół swej osi. Zamknięte szczelnie dla czytelnika.

Dużo jeszcze Pan wyciągnie swoich wierszy? - jak na razie pierwszą stronę zajmuje blisko 70% opublikowaych tu Pańskich tekstów. Nie lepiej coś nowego i lepszego dać?

Mirka