Na zakręcie drogi

[Agata Dubel]

W pewnym momencie, na ostrym zakręcie,
zabrakło Nam sił by dalej żyć
to nie był nasz wybór to się po prostu stało!
auto koziołkowało...
był głośny trzask ,drzewo widziałam
lecz wcale się nie bałam,
poprostu zamało czasu miałam...
Póżniej ciemność nastała,
nie było już nic, nie czułam nic!!!
Nagle głos usłyszałam, Ty musisz żyć!
i przez mgłe zobaczyłam Cię...
Ty stałeś nademną i łzy na policzku miałeś
tak bardzo płakałeś!
i znowu ciemność nastała...
i wtedy tak bardzo się bałam,
powrócić do Ciebie chciałam, ale sił dalej żyć nie miałam!
i wtedy znów Cię usłyszałam Twój cichy głos
... Ty musisz żyć! nie wiem dlaczego byłeś we krwi?
Po paru tygodniach przytomność odzyskałam,
i zaraz o Ciebie zapytałam, głucha cisza zapanowała!
odpowiedzi takiej jednak się nie spodziewałam.
Twój mąż jest w niebie pamiętaj bardzo kochał Ciebie!!!

[Dama Kameliowa]

Śliczny,prawdziwy i taki smutny,chwyta za serce.
Mi aż łezka w oku staneła.

[bazyl_prost]

no lepiej pozdrów męża

[Michał Gomułka]

Czuję się odpowiedzialny za słowa, a zwłaszcza, gdy ktoś ich oczekuje. Bez względu na wszystko nie można zapominać o prawdzie.

Jaka jest tu?

Niewątpliwie najważniejsza jest opowieść. Więc w pierwszym "odruchu" nie zwracam uwagi na momenty, które nie bardzo mi się podobają, które można uznać za błędy. Emocja w tej historii jest wyczuwalna. Sama historia interesująca, ale od razu przywołująca skojarzenia - "kulminacyjny moment filmu", więc właściwie ta scena, to obraz.

Hierarchiczność jest zachowana. Ale. To mógłby być znacznie lepszy wiersz - opowieść. Czego brakuje?

Nie wiem czy Agato uczestniczyłaś w tym wydarzeniu, czy może jedynie byłaś obserwatorem albo coś Cię zainspirowało do zobrazowania przeżyć - już bez względu na skutek ich wytworzenia, ale mimo wszystko nie gospodarujesz odpowiednio emocją. Choćby to:

W pewnym momencie, na ostrym zakręcie,
zabrakło Nam sił by dalej żyć!

Dlaczego stawiasz wykrzyknik? To brzmi, jakbyś chciała wypluć słowo "żyć". Wypluć, a przecież powyższe zestawienie wskazuje bardziej na rezygnację, a może jeszcze bardziej na spowiedź połączoną z otępiałością, bezradnością. Początek więc jest dobry, ale bez wykrzyknika. Podobnie z kolejnym wersem. Natomiast po "auto koziołkowało..." tchnął bym trochę powietrza. Robisz to przez wielokropek, ale to za mało. Poza tym warto zastanowić się nad stwierdzeniem "auto koziołkowało". Po pierwsze słowo auto brzmi jakby obco przez to nieco komicznie. Koziołkowało to też nietrafne słowo. Zrobiłbym tak.

to nie był nasz wybór,
to się stało

"Auto koziołkowało" po prostu odrzuciłbym (zwróć uwagę, jak napisałaś "po prostu").

Nie stosowałbym czasowników w kolejnych wersach:

trzask. drzewo.
nie bałam się.
(ponieważ są to jedynie migawki ledwo przez bohatera uchwycone)
za mało czasu.
ciemność.
nie było już nic.
(rozumiesz? odbieram to tak, jakby za każdym wersem - myślą - zamykał oczy. Wspominał przeżywał. O ile większa energetyka)
"Ty musisz żyć" (wystarczy tyle - wprowadź odrobinkę nastrojowej tajemniczości. Powiedzą. Kto do cholery to mówi?)

jak przez mgłę
nade mną stałeś
potokiem ozdobiony (łzy)

ciemność. (migawka)

zadrżałam,
bo chciałam
do Ciebie...

"Ty Musisz żyć" (nawet błaganie kochającego męża)

...

przytomność zapytała - Mąż?

Kocham
W Niebie


Tak to czuję... opowieść wzruszająca, ale musi być odpowiednio okrojona, powściągliwa. Tego zabrakło w Twojej konwencji.

[Agata Dubel]

Napisałam Ci odpowiedz na Twoim wierszu "Geniusz II przeczytaj prosze i dziękuje