Opowieść o szalonym królu

[makowiec]

Żył sobie pewien bogaty król
Posiadał potężne zamczysko
Na jego dworze panował podział ról
Podwładni robili za niego wszystko
Podziwiał swój lud zerkając z balkonu
Kowale młotami wykuwali zbroje
Kobiety nosiły daninę do zakonu
Szwacz tworzył sukni dziwne kroje
Ład i harmonia cóż więcej chcieć
Miał giermka i zabawnego błazna
Czuł się niespełniony chciał dzieci mieć
Wiecznie czekał aż księżniczkę pozna
Znudzony był już służebnicami
Myślał nad swymi potomkami
Gdy dzieci bawiły się z rodzicami
Stąpając malowniczymi krużgankami
Udał się do swego czarownika
Postanowił zabrać go na polowanie
W tym podstępnym planie była logika
A wszystko odbywało się na polanie
Graniczącej z ciemnym lasem
Upolowali wielkiego dzika
W owych czasach był rarytasem
Pieczeń była znakomita
Król zażądał magicznego napoju
A druid pozbierał niezbędne ziele
Potrzebował go do miłosnego podboju
Gdyż bal odbywał się w niedziele
Zjechali się wszyscy szlachcice
Zaciekawiony był strasznie pięknymi damami
Obchodził w ten dzień panowania rocznice
Więc szybko napełnił kielich eliksirami
Z początku sądził, iż to wcale nie działa
A czarodzieja spotka śmiertelna kara
Jednak substancja ta po chwili zadziałała
Oszołomiony jakby to była Mara
Jego oczy widziały nagie kobiety
Chodził gawędził z nimi patrząc wszędzie
Dawka niesamowitej podniety
Zastanawiał się, co w nocy będzie
Miał na oku kilka księżniczek
Musiał wykorzystać szanse mu daną
Podzielił noc,wchodząc do każdych drzwiczek
Zdziwienie i rozpacz spotkało go rano
Wcale nie pamiętał, z którą lepiej było panią
Wszystkie mu się spodobały
Picie eliksiru było dla niego manią
Lecz one w nim się już nie zakochały
Uwięził je w ogromnej jaskini na wzgórzu
Przykute do siebie łańcuchami
Sam opuścił zamek i utopił się w morzu
A one zginęły rozszarpane wilczymi kłami........

[Michał Gomułka]

Historyjka nawet ciekawa i dość przyjemnie się ją czyta. Ale o ile lepiej mogłoby być, gdyś wprowadził podział na zwrotki. Teraz odczuwa się pewną presję: kończy się jedno wydarzenie, zaczyna następne. Brakuje oddechu. A przecież nie trzeba gonić. Pozwól, by czytelnicy dłużej i spokojniej obcowali z Twoją opowieścią o królu.