Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie śmiejesz się
choć czytam tylko to co napisane
grubym drukiem znaki zapytania
nikt nie zna odpowiedzi

a gdyby czasem się zdawało
że się odwracam w drugą stronę
nie wierz
bo nie ma takiej drugiej

w nas jest ten sam strach

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



I zawsze jest groźnie, kiedy pisze!
Stary znajomy się kłania - czytał!

Pozdrawiam.
Bardzo dziękuję za czytanie - a że ''stary'' -tym bardziej miło:)
PozdrawiaM.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Znam ten ból, sytuacja patowa. Można stchórzyć, ale czy to jest druga strona? A może traci się tą właściwą? Wtedy zostaje się samemu, a dół w którym się było, zdaje się tylko pogłębiać. Pozdrówki.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Znam ten ból, sytuacja patowa. Można stchórzyć, ale czy to jest druga strona? A może traci się tą właściwą? Wtedy zostaje się samemu, a dół w którym się było, zdaje się tylko pogłębiać. Pozdrówki.
Witam:))
Pomimo w peelce jest wiara, że jest ktoś,
kto nie pozwoli odwrócić się w gorszą stronę.
Wiem - trochę zawiła sytuacja, ale dzięki za czytanie i pozostawienie śladu.
PozdrawiaM.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszek Piotr Laskowski u nas też wróbli mniej- mieszkam na Warmii (ok. Olsztyna), zabieramy im miejsca do życia. Wszechobecny postęp kosztuje.
    • „Warszawski ptasiniec”   Patrzę przez okno codziennie, ciekawski człowiek jest ze mnie, chętnie ptaki obserwuję, często się im przypatruję.   Widzę gołębie i wrony, kawki widzę i gawrony, mewy znad Wisły ciągnące, piskliwym głosem skrzypiące.   Wróble rzadko przylatują, prawie się nie pokazują. Nie lubi wróbli Warszawa, a może to wróbli sprawa?   Może się jej obawiają, że tak rzadko tu zaglądają. Dużej Warszawy nie lubią, bo boją się, że się zgubią.   Czasem zaglądną sikorki, przeszukują w pniach otworki, larw i gąsienic szukają, „pia-ki, pi-kiki” śpiewają.   Z pewnością ta ich rozmowa sikorcze sekrety chowa, ale jakie — tego nie wiemy i raczej się nie dowiemy.   Zdziwieniem — jak na Warszawę — bywa, że dzięcioły żwawe czasami tu zaglądają i dziobami w korę stukają.   A pan kos na czubku drzewa, wieczorem i rano śpiewa, a pani kosowa — żona, w gałązkach drzew zaczajona.   Sroka coś zaskrzeczy w locie, paszkot usiądzie na płocie. Ptasiniec w Warszawie mamy, choć ledwie go dostrzegamy.   Leszek Piotr Laskowski.      
    • Napiszę się dla ciebie   jak wiersz bez rymu ale z rytmem pożądania   niech głosem zabrzmi pragnienie nigdy nienapisane   przez litery rozebrany jestem nagi tobą odczytywany   pisząc siebie poczekam aż będziesz wypowiedziana   umieść nas między wersami rozbierzmy miłość razem napiszmy się na nowo
    • @lena2_ cudnie - jak ja lubię taką formę 4/4/4 i sentencja wspaniała nawet nie zdając sobie sprawy cały czas się o nią ocieramy   twa wrażliwość czasem zda się nieskończona już dostrzegasz te problemy które przyjdą chociaż słowem wiele razy je pokonasz lud uparty robi swoje - idzie w nicość   pozdrawiam    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...