Zgniła Rzeczywistość

[Dama Kameliowa]

"Zgniła rzeczywistość"

Trup ściele trupem,wkoło martwota
Odór śmierci roznosi się dookoła
A my szarzy i zwyczajni,zamiatamy
z chodników,brudy przeszłości

Ukrywamy swe upokorzenie
Pośród szarych budynków
Wyprowadzamy na smyczy swe życie
Wszystko monotonne i zgniłe
A my brudni i nijacy

Spomiedzy drzew wygląda nowe
i piękniejsze życie,lecz my się boimy
boimy się podejść,i spróbować żyć inaczej
Odkryte prawdy milczą
Krzywdy dokonanych zbroni krzyczą

Ten przeraźliwy krzyk zabija,to co
jeszcze żywe,i co z tego mamy?
Co nam pozostaje?
Pozostaje tylko to brudne życie
Ta zgniła rzeczywiśtość,która odurza nas
swym smrodem,
Uwięzieni w klatce,niczego nieświadomi
Tak to nasza rzeczywistość,zgniła,przez nas

[Michał Gomułka]

Tak, rzeczywistość bywa zgiła przez nas. Tak, bywamy brudni i nijacy. Ale odkryte prawdy nie milczą. Może tak to obecnie postrzegasz - chcesz postrzegać, jednak prawda, to spokój. Spokój nie krzyczy, ale emanuje swym ułożeniem. Zgadza się, że my, ludzie celowo, dla wygody nie chcemy dostrzegać prawdy i wtedy łatwo przyłapać się na stwierdzeniu - a gdzież ta jasność? Myślę, że to wiersz, który prowokuje do zastanowienia się nad sobą. Utylitarny, ale nie natarczywy. Wręcz przeciwnie. Pisany tak, jakby fakt, że jesteśmy pogrążeni w tym smrodzie zdominował dalsze życie. Wierzę jednak, że jest coś więcej. Chcę widzieć, że jest coś więcej, nawet i w Twym wierszu.