Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
z dedykacją powiekom

już tam w akademiku
chociaż nie jest to domem
który w sercu

już tam kierownik
wielki niby w swej koszuli
minę stroi na drzwi

dom pełen czułości
zapachów spokoju i promieni
malutki własny jak świeca

już tam wieczorem
bez windy po starych
drepczę

przez te dni przez dreszcz
dzisiejszej przechadzki przez
stare szaty do wymiany

poczekam na śniadanie(...)

podpisano:łamliwe niewyczerpanie

--------------------------------

dziura w dziurze

co raz dalej mi do domu
więcej zakrętów


na dole mieszkają dwa krzyże
jeden przez drugiego przemawia
z parami oczu bez rąk

czasem tak po ludzku współczujesz
nam Boże, my tu na ziemi
Opublikowano

Wiersze ładne, nastrojowe, wyraźnie nostalgiczne.
Bardzo mi się podobają. Nie jestem pewna; czy to jest
jeden, czy dwa wiersze?
Bardzo zazębiają się i pasują do siebie.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dwa wierszydła szydła, ale tak Izo umieściłam jakoś tak żeby się
nie rozdrabniać(: dziękuję serdecznie za Twoją
wizytę, to bardzo cieszy- choć jeden wpis, J.
a teraz pędzę bo wzywają mnie siły wyższe
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzięki Michał, może być i niekonstruktywnie- w końcu człowiek
to konstrukcja ze słabościami, i za depnięcie -serdecznie J.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



rozumiem Tomku, może tak być, że nie zatrzymuje
- a właściwie czemu by miał zatrzymywać?
serdeczne dzięki za depnięcie; J. wzajemnie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzięki Michał, może być i niekonstruktywnie- w końcu człowiek
to konstrukcja ze słabościami, i za depnięcie -serdecznie J.

ale to:
z dwojgiem oczu
jest pleonazm jak nic!

aha..nie wiedziałam,ale chodziło o dwie pary oczu czyli razem 4 oka z osobna
zatem poprawię- tylko nie wiem jak?, dziękuję serdecznie o ja..niepoetycka
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ale to nie jest o to chodzi jedna para tylko dwie
mysle mysle..(dwoma) parami oczu? mm..bleh
słabo coś mi idzie:)dzięki piękne; ale i tak
mało kto to ujrzy

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nigdy nie pokona ciemność światła kłamstwo prawdy płacz uśmiechu   Zdrada miłości samotność czegoś co zwie się dom niewola wolności   Głupota mędrca zła wola dobra niewiara wiary hałas ciszy   I co najważniejsze nicość życia nie pokona bo jest zbyt ważne
    • „Szanujmy się”   Ruski zęby szczerzy, choć boi się sam siebie, Ukrainiec, po kawałku, widzi się już w niebie. Niemiec swoją dyscypliną tkwi w kompleksie wyższości, Włoch — to śpiew i wino, w życiowej próżności.   Francuz opór stawia, wciąż na barykadzie, Hiszpan, leń, na plaży w słońcu wciąż się kładzie. Anglik gardzi byciem w Europy nacjach, z Irlandią w niezgodzie i w przeciwnych racjach.   Węgier, choć malutki, wielkim się uważa, Polak wciąż na wszystkich o coś się obraża. Portugalczyk z Czechem prawie się nie znają, to i źle o sobie nie opowiadają.   Kraje Skandynawii, jakby z innych światów, za Bałtykiem żyją, z dala Euro-bratów. Belgowie z Duńczykami Holendrów nie lubią, bo przez zapach tulipanów w kierunkach się gubią.   Cygańskie plemiona, Rumun z Bułgarem, żyją duchem lenia, z wakacyjnym czarem. Austriak Chorwatowi przygrarza paluchem, by się nie pchał do niego ze swym pustym brzuchem.   Wszyscyśmy ludnością Europy wielkiej, gdzie różnice kultur oraz wierzeń wszelkich, gdzie miłości piękno winno zapanować — trzeba tylko trochę bardziej się szanować!   Leszek Piotr Laskowski
    • @Kwiatuszek   Bardzo ciekawie napisałaś. Metafora drogi zamiast ścieżki - to rozróżnienie samo w sobie niesie ciężar doświadczenia. Podoba mi się też kontrast między "ześlizgiwaniem się" a "wspinaniem" - oddaje naturalną nieliniowość duchowego rozwoju. Pozdrawiam
    • @karenka    Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki. Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.
    • @aniat.   Bardzo zmysłowy,  subtelny wiersz - podoba mi się ta cisza budowana dźwiękami (cmokanie jeziora, trzepot ważki). Czuć w nim chwilę zatrzymaną w kadrze.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...