Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

siedzą w kuchni i piją hrbatę

Halinka Mazur
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Halinka Mazur

Halinka Mazur

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

u charrodsa był piękny płaszcz dla anieli
jednak nic dla chłopców to takie niesprawiedliwe

są płaszcze z których dzieci nie będą zadowolone
jest pulchna dłoń Heleny z filiżanką
drozd w gnieździe piękny w pogrzebowym stosie
jest godzina teraz w kuchni i ja rozciągnięta niczym
mgła pomiędzy ludźmi którzy unoszą mnie

tylko czterdzieści cztery kroki do wyjścia

BARBARA_JANAS

BARBARA_JANAS

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To mi się bardzo :

jest godzina teraz w kuchni i ja rozciągnięta niczym
mgła pomiędzy ludźmi którzy unoszą mnie

tylko czterdzieści cztery kroki do wyjścia

Fajne przerzutnie się porobiły i dużo swobody interpretacyjnej... Pozdrawiam
Nechbet

Nechbet

Opublikowano
Opublikowano

tekst na bardzo dobrym poziomie, dojrzały, sprawny, ale niestety mocno enigmatyczny, nie znam nawiązań i nie mam się do czego odnieść, po prostu nie rozumiem, musiałabym poszperać, a to nie o to chyba chodzi...
zwykły czytelnik nie przebrnie przez treść, mimo, że bardzo dobrze się czyta i ładnie wyszło.

pozdrowienia
Marta

adam_bubak

adam_bubak

Opublikowano
Opublikowano

harrods też z bykiem :) chyba że chodzi o inny, bliżej mi nie znany.
też miałbym problem z odniesieniami, ale wiersz zaczyna się znikąd tak jak i peel(ka), jakieś niezwiązane ze sobą fakty (dla mnie) odrealniają sytuację, podkreślają atmosferę wyobcowania, zawieszają czytelnika niczym tę mgłę, a ja lubię, gdy mi się to robi:)
Pozdrawiam
Adam

Halinka Mazur

Halinka Mazur

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To mi się bardzo :

jest godzina teraz w kuchni i ja rozciągnięta niczym
mgła pomiędzy ludźmi którzy unoszą mnie

tylko czterdzieści cztery kroki do wyjścia

Fajne przerzutnie się porobiły i dużo swobody interpretacyjnej... Pozdrawiam

dziękuję bardzo
  • 1 rok później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...