Zgłoś

@Rafael Marius Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 

@KOBIETAbiedny chłopak, to wiesz:)

@Leszczym   Uwielbiam ten paradoks - "ciężki kajet" i "nieco lżej" w jednym zdaniu. To przecież esencja pisania - przelewamy na papier to, co nas przytłacza, i jakoś dzięki temu robi się lżej, mimo że zeszyt fizycznie ciężeje od słów. "Te kartki mną oddychają" - piękny obraz symbiozy z notatnikiem. Już nie tylko piszesz w nim, ale żyjesz przez niego. A to "nieznośny format A5" - taka konkretna, prawie śmieszna irytacja (za mały? za dziwny?) która czyni cały tekst bardzo realnym. Krótkie, ale pojemne. Czuć tu wdzięczność dla przedmiotu, który pomaga przetrwać - i pewną czułość mimo narzekania.

@Lenore Grey   To jak sen albo wspomnienie dzieciństwa przefiltrowane przez niezwykłe światło. Uwielbiam tę dezorientację od pierwszej linijki -"Słońce w zenicie?" z tym znakiem zapytania, jakby coś było nie tak, jakby rzeczywistość lekko się przesunęła. "Ufartuszone dziwo" - wspaniałe słowo! Takie dotykowe, konkretne, trochę śmieszne. I te "patynieńki" - język dziecięcy miesza się z obserwacją dorosłego, co tworzy dziwny nastrój.   Ten wiersz działa jak fotografia z przesytem, gdzie kolory są za intensywne i wszystko wydaje się trochę nierzeczywiste. Hipnotyzujące.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A to pięknie też bym tak chciał.   A propos modelek to u nas była dzisiaj taka jedna, której kazali się rozebrać do kostiumu kąpielowego na taką pogodę. Kręcili jakąś reklamę. Nie taka ta praca miła jak się wydaje. Zapalania płuc można się nabawić.