Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Panowie i panie z okładek i luster telewizorów!
Nie starajcie się już zachowywać pozorów
Bo nieważne jak schludnie któreś z was się ubierze
Skoro pod odzieżą czai się obleśne zwierze
Piękny krawat, mowa trawa, wrzawa nieustanna
Ale jazda! Z wyżyn zstępuję mega-gwiazda
Duma ją rozpiera i sława pychą napawa
Zawsze aplauz na swoich śmieciach i w rozjazdach
Niebezpieczne nam są słowa krytyki,
Okrzyki oszołomi wydają ku nam
Lecz pokryje ich blaskiem łuna pyłu z gwiazd
Mimo wszystko silne są nasze szyki oraz mocna kasta
Która w chwilach zagrożenia wyrasta
Jak spod ziemi
Czasami trafi się ktoś z postanowieniem
By coś zmienić
Wysiłki, aby Ruszyć kulę jak Archimedes
I poruszyć kogoś są daremne,
One krzywdy wybrańcom zrobić nie mogą
W bagnie ugrzęzną, na niczym spełzną i utoną
Ku rubasznej uciesze plebsu na stosie spłoną
Z każdej strony piętno: ze szpalty, eteru czy ambony
każde wyjście z szeregu zostanie nagrodzone
przy użyciu cierniowej korony
Nonkonformista siedzi już cicho i harmideru unika
Nosa z dziupli nie wytyka, w nieścisłości jawnie nie wnika
Spotyka za to inne czarne owce
Wydalone na stada manowce,
Które niczym szybowce wysoki pułap obrały,
Owe owce choć są solą tego stada,
Są w mniejszym poważaniu,
Niźli ogoleni chłopcy spacerujący w dresie

Stadna starszyzna poleciła czynić katapulty i proce,
aby stłamsić wolnej myśli owoce
i jak to się skończyło?
Na opozycyjnym maszcie biała flaga już łopoce
KONFORNISTYCZNY WALEC NIE OSZCZĘDZA NIKOGO WCALE
Bo nie jest ważne jaką tkaninę na swoje ciało założy
Kiedy jego dusza do plugawej lgnie loży
Nadrzędną sprawą nie jest, jak ząbki wypucuje,
Przecież z czeluści mu zgnilizną zalatuje
Opublikowano

kolegę ktoś w podstawówca okłamał, że hh ma cos wspólnego z poezja i teraz z niewiadomych przyczyn probuje to sobie (bo chyba nie nam) udowodnić...
a u.twór śmieszy mnie tak jak wypowiedzi polityków o uczciwości albo ksieży o życiu w rodiznie...(człowiek uprawiajacy hh (zwłaszcza w takim wydaniu jak powyżej) mówiacy o indywidualiźmie...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kolega Klaudiusz ma plus, bo ciekawie pisze nawet krytykę...
Dystans do świata to dziś luksus czy wszyscy udajecie?
Za długie, literówki, nie takie jak trzeba, takie-owakie. Obejżyjcie sobie "Klan" aby się nie wysilać więcej

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...