Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"zimna jak lód"

makowiec
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

makowiec

makowiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Tafla lodu pokryła całą okolice
A ja wciąż czekam ,wciąż na coś licze
Zimna twarz lecz serce mam gorące
Burza myśli owinęła mnie jak pnącze
Chłód daje się słyszec w moim głosie
Świat dobra i zła wszystko pali się na stosie
Znów siedzę i myśle dlaczego piękno pryśnie
Jak czar rzucony dawno temu ,jedna myśl się ciśnie
Na twoje usta ten łysy koleś to na pewno pustak
Ale dziewczyno masz dziwne gusta
Nie szata ,wygląd zdobi człowieka
Ja mam coś w sercu coś na co bardzo czekasz
Im dłuzej wzlekasz tym bardziej uciekasz
Dajesz mi do zrozumienia ,że powiesz dowidzenia
Jestem dobrym człowiekiem i nie pozostawiasz cienia
Wątpliwości stanęły w gardle jak ości
Brak tu jakiej kolwiek zgodności
Z twojej strony, przy Tobie chcę być zadowolony
Chcę odnaleść uczucie i nie szukam żony
O wiele nie proszę, a dobro w sobie nosze
Ile razy się złoszczę to tylko zamiast płaczu
Bo prawdziwego męszczyznę teraz masz tu
Na dłoni, nie będe uciekal w świat melancholi
Stopisz ten lód jeżeli zrobisz to powoli
Od wspólnej rozmowy ,myślę że reszta Cię zadowoli......

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Annna2
      Mój dom

      Przez Annna2 · Opublikowano

      Do domu nie prowadziły żadne ulice, wciąż mieszka w sercu kieszeniach. Procesji chmur ażurowych przestrzeniach pinakli kwiatów wciąż widać szpice. Mieszkam tam gdzie są cieni szkice, osiądą znów na miłości zwieńczeniach, Nurzając się w majowych półcieniach, spienionych raf rozbiją ciemnice. Torfową drogą ciągle idę i idę, otwarte drzwi nieustanne mijam, w nich słychać dopieszczoną ciszę. Mine the mine- przecież nie zginę, sennym motylom kolory mgłami zbijam. Dom- tam Mama kołysankę pisze.  
    • Annna2
      jeden dzień życia bożego

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @Robert Witold Gorzkowski  zadam pytanie o sens cierpienia? Hiob zapłacił niewyobrażalną cenę. I jaka jest miłość Boga do ludzi, ludzi do Boga. Cierpienie i ból- nieodłączne składowe życia człowieka. Dobro i zło- nasze człowieczeństwo
    • obywatel
      z gustem

      Przez obywatel · Opublikowano

      Tak, są wiersze dobre, bo złych nie ma Są te lepsze, a tych gorszych też brak - Proszę Pana to pan gustu nie ma - Proszę Pani może nie mam ale powątpiewam    czy z poezją jest tak dobrze, że wszystkiemu się już oprze? - Ma Pan na to jakiś sposób? Jeśli to jest problem to się sam rozwiąże - W takim razie chciałbym poznać Pani imię, jeśli można? - Oczywiście, proszę bardzo bo choć jestem tu czytana    zdradzę Panu - jestem jeszcze nie nazwana  
    • LessLove
      jaką bronią wojujesz, od takiej zginiesz

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Cisza jest słowem o wielkiej sile, bo ma "każdą treść", każdą która rani, dla Tej, która na nie czeka.  Poetkę słowa i cisza ranią, jak innych ciosy nożem. A pióra nie waż się nie ruszać :-)
    • LessLove
      DWOJGA IMION

      Przez LessLove · Opublikowano

      "Po swojemu" - tak, bo żyjemy pierwszy raz i powinniśmy się wypowiadać swoim językiem bez lęku - jak dziecko, które uczy się świata i wypowiada trochę chaotycznie, niegramatycznie, ale zawsze tak ślicznie, z radością neofity. Ale dla mnie najważniejsze jest oczekiwanie, że moje słowa "zrymują się" z czyiś sposobem widzenia świata... A rymy bywają takie różne. To jest tajemnica odnajdywania swojej połówki, nie sądzisz? :-)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...