szczęście kawki

[Peruwianeczka]

kawka na wietrze
straciła piórka
pod dębęm przysiadła
i umarła
i gniła długo
aż przyszły mrówki
i całą ją zjadły
zostały kosteczki
i bielały
i kruszały
nadbiegły dzieci
pięknie pulchniutkie
rozdarły szkielet
cały

[Baba_Izba]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przeczytałam, nasuwają mi się takie myśli:
podmiot liryczny jest dobrym obserwatorem otaczającego go świata.
Jedno zwierzę umiera, drugie się nim żywi. Dzieci, dla zabawy, rozrzuciły
kości, ale w przyrodzie nic nie ginie. Zmienia tylko swoją postać.
Energia krąży w obiegu zamkniętym.
Wyrażasz to jednak, językiem nieporadnym poetycko ("gniła długo",
"przysiadła i umarła", "rozdarły szkielet" itp).
Jeśli piszesz od niedawna, to w pewnym stopniu usprawiedliwia takie
pisanie. Każdy miał podobne początki.
Jeśli chcesz się nauczyć, to dużo czytaj dobrej poezji, i uparcie staraj
się pisać coraz lepiej. Na pewno efekty nadejdą.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

[Toby]

jaka dziś pogoda w Peru? ;)) /to tak nawiasem mówiąc ;)))
gdyby nie rymy, byłoby naprawdę miodzio ale jest i tak głęboko refleksyjnie.. pozdrawiam :))