Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Byłaś tak krótko,
by świat ozdobić uśmiechem,
gdzie spojrzę tam Twoja postać.
Z każdej strony głos,
który stał się wiernym stróżem.

Nie mogę pogodzić się z myślami,
rozdwojona jaźń podzieliła ciało.
Za oknami wiosna,
lecz twarz pokrywają łzy.

Wieczorami patrzę na gwiazdy
szukam Twojej postaci,
smutek przeszywa wnętrze.
Pioruny grzmią, błyskawice
oświetlają przestworze.

Nagle:
cisza,
olśnienie.

Mknie ku słońcu strzała,
która ma duszę dziecka.
Może zmierza Boże
ku Twojemu domostwu?
Oby to była ona.

Opublikowano

Tereso- dziekuję za przeczytanie i odwiedziny nie mam nawet czasu w porę odpisać , więc przepraszam

Judytko dzięki ,że wpadłaś w moje pisadła, ślicznie pozdrawiam i życzę weny z całego serca

serdecznie pozdrawiam

Franko no cóż masz rację ,że lico nie pasuje , twarz bardziej mi przemówiła. Dziękuję za pomoc i wyrażenie opinii.

serdecznie pozdr

Alunko dzieki ogromne za pokrzepienie weną , ale ona raczej ucieka cholerna z niej niewidzialna , a co? sam nie wiem, wiem jednak, że rozdziela móżg na 2 części

pozdrawiam

bużka dla wszystkich, gdyż same autorytety i kobiety, bo facetów nie lubię całować:):):):):)

Zyczę wszystkim spełnienia się najskrytszych marzeń ale poetyckich z całym szacunkiem

bestia nie taka zła , jak ja opisują:):):)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97   Bereniko. czytając Twój wiersz, myślę przede wszystkim o Twojej niezwykłej dyscyplinie poetyckiej . o tym, jak rzadko dzis spotyka się tak konsekwentnie poprowadzony ton , bez chwiejnosci, bez przypadkowego wersetu, bez nadmiaru. każde słowo wydaje się tu postawione z pełną świadomoscią ciężaru i brzmienia. masz w sobie coś z klasycznej rzeźbiarki słowa. bo  nie improwizujesz tylko  budujesz. Nie opowiadasz tylko  formujesz. jest to pisarstwo, które ufa formie i potrafi ją udźwignąc .. rytm nie jest tu ozdobą, tylko kręgosłupem. a obraz nie jest fajerwerkiem, tylko elementem większej konstrukcji . bardzo cenię w Twoim pisaniu tę wewnętrzną powage. i nie teatralną, lecz wynikającą z przekonania, że poezja jest czymś więcej niż chwilowym gestem. w Twoich tekstach czuć odpowiedzialność za słowo. a  to jest dziś rzadkie i bardzo piękne. piszesz Nika z siłą, ale bez krzyku . z podniosłoscią,.  ale bez patosu. i to właśnie świadczy o Twoim kunszcie. i mnie się to co robisz w poezji bardzo podoba :)  
    • @viola arvensis   Wioluś. Twój wiersz mówi mi o byciu pragnieniem. o byciu ogniem, który wie, że może spalić ,  a mimo to chce trwać. czytając mam wrażenie, że oddycham  szybciej,  jakby naprawdę ktoś stał na granicy snu i świtu, nie chcąc puścić tej jednej, ostatniej chwili bliskosci. jakbyś powiedziała ze jestem błędem w Twoim systemie, ale błędem, który płonie. Wiolu. przyszłaś ze swoim wierszem i przyniosłaś słońce. w świecie poezji zaświeciło one też. pięknie zaświeciło.  
    • @Berenika97 Kiedyś pisałam wyłącznie rymem i wiem ile to 'kosztuje'  Zważywszy na szalę zamiłowań do pióra, cenię wyżej takie pisanie i pewnie tak mi zostanie, co nie oznacza, że jednak 'skręcam' i próbuję innych dróg. A Jacek Suchowicz pewnie mi tego nie daruje :)       
    • @Natuskaa   Piękna metafora strategicznego myślenia. Kruk kontra gołębie - to pokazuje różnicę między planowaniem a chaosem. To pytanie na końcu zmusza do myślenia. Kiedy wytrwałość staje się nadmierną ostrożnością. Świetnie  prowadzisz od obserwacji natury do filozoficznego pytania.  Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...