Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Byłaś tak krótko,
by świat ozdobić uśmiechem,
gdzie spojrzę tam Twoja postać.
Z każdej strony głos,
który stał się wiernym stróżem.

Nie mogę pogodzić się z myślami,
rozdwojona jaźń podzieliła ciało.
Za oknami wiosna,
lecz twarz pokrywają łzy.

Wieczorami patrzę na gwiazdy
szukam Twojej postaci,
smutek przeszywa wnętrze.
Pioruny grzmią, błyskawice
oświetlają przestworze.

Nagle:
cisza,
olśnienie.

Mknie ku słońcu strzała,
która ma duszę dziecka.
Może zmierza Boże
ku Twojemu domostwu?
Oby to była ona.

Opublikowano

Tereso- dziekuję za przeczytanie i odwiedziny nie mam nawet czasu w porę odpisać , więc przepraszam

Judytko dzięki ,że wpadłaś w moje pisadła, ślicznie pozdrawiam i życzę weny z całego serca

serdecznie pozdrawiam

Franko no cóż masz rację ,że lico nie pasuje , twarz bardziej mi przemówiła. Dziękuję za pomoc i wyrażenie opinii.

serdecznie pozdr

Alunko dzieki ogromne za pokrzepienie weną , ale ona raczej ucieka cholerna z niej niewidzialna , a co? sam nie wiem, wiem jednak, że rozdziela móżg na 2 części

pozdrawiam

bużka dla wszystkich, gdyż same autorytety i kobiety, bo facetów nie lubię całować:):):):):)

Zyczę wszystkim spełnienia się najskrytszych marzeń ale poetyckich z całym szacunkiem

bestia nie taka zła , jak ja opisują:):):)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To kredkami da się temperować inne kredki?
    • Szedł drogą cienia  w rytm cierpienia zasłaniał czernią kolory od promieni słońca był odosobniony Szedł cień drogą w mroku  ubrany w czerni otchłań Nie zna słońca i świata w kolorach Zawsze jest z nami czy może jednak nie cień tylko gdy światło oświetla ciebie jego ją ich tych tamtych i mnie  czy cień rzuca cień czy za cieniem też ciągnie się jakiś cień niewidzialny okiem jak ludz kie czy w cieniu cienia może być jakieś życie i szansa by jak róża wyrosła ubrana w sztuķę ciuchem poezja lub obraz  wiersz albo książka  muzyka piosnka  cień przy tobie wytrwale krok za krokiem zmierza jak się pozbyć cienia gdy umierasz to go już nje ma gdy przysypie trumnę ziemia  gdy popioly zapakują w urnę a cień został sam tam i kogo innego stalkuje wiecznie idąc z nim krok za krokiem dzień po dniu cieniu mój  mój prześladowco  czy ty byt swój zawdzięczasz ciemnym mrokom czy to słońca zasługa że jesteś tutaj dzisiaj jak wczoraj jak obyś dożył jutra i przekonał się że żyjesz gdy twój cień jest tutaj jak będzie aż urna aż trumna aż dusza wywedruje z tego opakowania ze skóry    wers który by poruszył by mógł się zdarzyć  zajęty głupotą własną ośmielam się marzyć  czyż marzenia jednak nie są od tego by się nie spełniać by mogły trwać jak nadzieja w nas żywa  choćby dusza martwa  to zdarza się pływać w myślach wśród rzeki miodu i mleka pełnej  bujanie w obłokach zupełnie  i niebieskie migdały jak oczy które na popiół zszarzały z latami  wypalone paczki  papierosów  blizny jak znaczki  karma znajdzie sposób  wypite flaszki kibel zarzygany o czym to ja aha   
    • @Nata_Kruk Dzięki. Ten wers miał właśnie nie domykać.
    • Prosto w twoje objęcia  Piękna damo ze zdjęcia! 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Kornel to nie Twoja liga, dlatego tracisz czas pod tym wierszem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...