Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kurtyna

aluna
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

aluna

aluna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Za kurtyną trwa ciągły
przekaz marzeń naszych
odradzających się co dnia-
do wyczerpania ,braku tchu.

Mija kolejny niezwykły dzień
tak niezwykły że aż zwykły.

Wieczorem kurtyna w górę-
Odsłaniamy co było.

Czekamy na to co będzie.
Jak dotrwamy-

może spadnie złoty deszcz
z odrobiną piołunu.

Marlett

Marlett

Opublikowano
Opublikowano
Mija kolejny niezwykły dzień
tak niezwykły że aż zwykły.

Wieczorem kurtyna w górę
Odsłaniamy co było nam.

Czekamy na -co będzie.
Będzie co być musi.


Tekst nie wnosi treści do wiersza
takie dylu na badylu.
pozdrawiaM.
Ewel K

Ewel K

Opublikowano
Opublikowano

A do mnie właśnie nie przemawia coś ten ''niezwykły, że aż zwykły'' - ale dziś mnie tak prze na te przecinki coś - co bym nie czytała, tam mi interpunkcja nie pasi, więc się czepnę tylko jej:

Za kurtyną trwa ciągły
przekaz naszych marzeń
odradzających się co dnia -
do wyczerpania, braku tchu.

Mija kolejny niezwykły dzień, (ewentualnie myślnik)
tak niezwykły, że aż zwykły.

Wieczorem kurtyna w górę -
odsłaniamy co było,

czekamy na to co będzie.
Jak dotrwamy -

może spadnie złoty deszcz
z odrobiną piołunu.


;)
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Duilla
      trener footballu

      Przez Duilla · Opublikowano

      Trener footballu  z Hondurasu  Ciągle  nie ma na nic czasu Ma trzy etety Jest już garbaty A w nocy chodzi na grzyby do lasu
    • hehehehe
      Alpy, człecze,

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Oto Tatry z Ewą. Wezyr, tato, to
    • Berenika97
      Pieluszkowy glob.

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski   Bardzo trafna diagnoza ludzkiej natury. Często zapominamy, jak mali jesteśmy w skali całego kosmosu, a ten wiersz potrzebnym przypomnieniem. Pokora to lekcja, której wciąż jako ludzkość nie odrobiliśmy.   Zrozumiał groszek swą małość, w ogromie gwiezdnej przestrzeni, i zrzuca z siebie pieluchy, nim w proch się wszystko zamieni.
    • Migrena
      wnętrze

      Przez Migrena · Opublikowano

      wnętrze to już nie jest ciało wnętrze nie ma skóry skóra została na zewnątrz nikt jej nie podniesie tu wszystko jest odsłonięte ale nic nie ma nazwy poruszamy się w sobie jak w ciasnym mechanizmie który zapomniał do czego służy ściany ustępują pod naciskiem a potem wracają wolniej niż powinny twoja obecność nie ma kształtu jest ciśnieniem czuję je w miejscu gdzie nic nie powinno być dotyk zaczyna się głęboko tam gdzie wszystko jest już czyjeś i jednocześnie niczyje nie ma granicy do przekroczenia jest tylko gęstość oddechy krążą zamknięte jakby ktoś trzymał układ zaciśniętą dłonią coś trzeszczy ale tu nie ma kości struktura która udawała stałą rozsuwa się milimetr po milimetrze twoje istnienie wciska się we mnie nie jak ruch jak decyzja i coś się spóźnia o ułamek nie mam gdzie się cofnąć bo "gdzie" przestało istnieć jak nadmiar twoje "tu" i moje "tu" nakładają się źle powstaje trzeci punkt zamiast nas tam robi się szczelina z nacisku jak pęknięcie w materiale który miał być jednorodny przebicie nie ma światła tło zaczyna pulsować twoja obecność rozchodzi się falą dociera wszędzie naraz i puszcza nie my zatrzask który trzymał całość puszcza rozpad jest dokładny warstwa po warstwie znikają różnice między tym co moje a tym co twoje zostaje ruch bez właściciela czysty proces jest punkt tak gęsty że aż cichy tam jeszcze trzyma się ślad po tym co nie wytrzymało kiedy nacisk znika ściany nie wracają zostaje przestrzeń ciężka ale pusta to wystarcza nie ma czego zamknąć                
    • Berenika97
      bliskość bywa daleko

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @andrew   Podoba mi się porównanie bliskości do ulubionego deseru - to coś, czego się pragnie, ale czego smak nigdy nie jest do końca taki, jak się wyobrażało. Ostatnie wersy o cieple rąk dają delikatne ukojenie po tej całej niedopowiedzianej tęsknocie. Pozdrawiam. :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...