Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

rozczłonkowanie w niebycie

pielgrzym
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

pielgrzym

pielgrzym

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

z głową w błękicie ze stopami przykutymi do trzewi ziemi
próbuje dotknąć słońca i roztopić się w atmosferze
nie mogę - moje kajdany są za ciężkie

z głową w błękicie ze stopami przykutymi do trzewi ziemi
próbuje skryć się w skalistym sercu planety
nie mogę - wciąż pamiętam o błękicie

i zostaję zawieszona w niebycie
pomiędzy błękitem a szarością
powoli stając się przezroczysta

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Ignis
      "Za cieniem strachu"

      Przez Ignis · Opublikowano

      Boję się, boję się, Przez cały czas, Że zrobię coś źle, Nie dwa, nie raz.   Strach zaprząta myśli me, Czy ja wszystko robię źle? Czas pokonać błędny strach I odważnie wkroczyć w świat.   Krok po kroku, dzień po dniu,  Nieustannie jestem tu.  Gdzie odkrywać pragnę świat,  Mimo błędów będę rad.   Każdy krok mnie dalej niesie A ja się znów z tego cieszę. Strach już dawno odszedł w cień Tak zaczynam nowy dzień.   16.02.2026r. 
    • violetta
      kryształy lodu wokół

      Przez violetta · Opublikowano

      @bazyl_prost codziennie inny nastrój:)
    • Ajar41
      lim F - zwarcie

      Przez Ajar41 · Opublikowano

      Olsztyński wędkarz, gdy mieszkał na Dajtkach,   zimą wędkował w ogrzewanych majtkach,   przyjemnie się łowiło,   lecz w majtkach zaiskrzyło,   i usmażyło kiełbaskę na jajkach.                         Daitki – wieś od 1355r, od 1966r część Olsztyna  
    • petros
      Gra na czas

      Przez petros · Opublikowano

      Noszę miłość jak bilet w kieszeni – ważny, lecz nieskasowany. Chcę wejść, usiąść przy kimś, a stoję w przejściu, pół kroku od życia.   W myślach – zachwyt i alarm. Twe spojrzenie – jak klucz w zamku, chce przekręcić mą duszę.   A ja wciąż słyszę: czekaj na wersję „bardziej”, jakby serce miało regulamin zwrotów.   Śmieszne to, bo tęsknię jak bohater romansu, a uciekam jak księgowy od ryzyka: liczę procenty, ważę wady, robię bilans ciepła w człowieku.   Bezdech lęku mnie ściska, więc udaję luz, a nocą gra w piersi małe kino: ja i Ty… i drzwi, których nie domykam… i budzi mnie serce drżące wciąż w trybie podglądu.   Patrzysz tak, jakbyś już wiedziała, że moje „zobaczymy” to czułe kłamstwo, talizman przeciwko bliskości. Ale dajesz mi jeszcze szansę w tej grze na czas. A ja milczę – jakby od tego zależało czy zdążę w ostatniej sekundzie wybrać człowieka zamiast próżnego marzenia…
    • Marek.zak1
      Bary i kluby

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Każdy ma swoje miejsce do powiedzmy, zapoznawania innych. Podzielam opinię, że tam za dużo hałasu, dymu i ludzi. Wiersz ciekawy, nie powiem. Pozdrawiam P.S.niespełnione

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...