nawroty II

[Piotr Kuśmirek]

dziwny jest ten czerwiec i już na początku
wszystko wygląda jak zapożyczenie. woda
ma kolor caffe latte, na dokładkę kożuch
z chmur na wierzchu. zgroza. otwieram
usta, tak jak kiedyś otwierałem się na ciebie,
łatwo. ale teraz trudniejsze jest to otwieranie.

poważne. uważnie zamykam drzwi, furtkę,
klucz ląduje pod wycieraczką (to też jest
ważne), trzeba zostawić sobie drogę ucieczki,
kawałek niedopalonego mostu. ostrożności
nigdy za wiele. zwłaszcza, kiedy łóżko
kołysze się jak łódeczka a samochód

zrywa się z asfaltowej smyczy, przerywa
krawężnik i pędzi wprost w objęcia drzewa.
zawsze w takiej sytuacji otwieram oczy.
za każdym razem, kiedy chcę zobaczyć
jak to się kończy. ty też tak masz? mogę się
założyć, że zasypiasz przy zapalonym świetle.

mogę się założyć, że długo przewracasz się
z boku na bok, wiercisz, układasz poduszki
i słowa, których ona wcale nie chce usłyszeć.
nie ma przebacz! jest jasno, ciepło i cienie
powoli wychodzą zza pleców. podchodzą
do gardła i zapewne już tam zostaną

zatrzaśnięte w krtani. klucz miał być
pod wycieraczką a wylądował w żołądku.
porażka. więc teraz wracamy do mnie?
nie ma problemu, poza tym, że nie słuchasz
uważnie. najważniejsze jest to, o czym
zapominam, a to wszystko o czym pomyślę

staje się. jest.

zaczyna odstawać.

[Adam_Szadkowski]

Znalazłem ten tekst już gdzieś daleko. Było warto dla kilku wyśmienitych fragmentów. Jeden z ciekawszych ostanio tutaj.

A.S.S.

[Dotyk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bardzo warto. Jak pozostałe wiersze Piotra.

a zakończenie u niego jak zwykle znakomite.

I istotnie, niemal w całości piękny.

Lubię u Piotra wyławiać emocje, ktore zazwyczaj Autor chowa po kątach, by bawiły się z czytelnikiem w chowanego.

Mirka

[Jana Niechciał]

Piotrze. Czytam ten wiersz często wchodząc od moich ulubionych.
Pozdrawiam cipło