Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Antyk- miałem na Ciebie ochotę.

Średniowiecze- mroczna zagadka,
co kryje szatka?

Renesans- zmieniłaby Pani zdanie,
co znaczy kochanie?

Barok- całowałbym Cię śmiało.

Oświecenie- obnażył całe ciało.

Romantyzm- wzbiłbym się ponad świat
i spijał nektar z różowych warg.

Pozytywizm- by wszystkie członki zdrowe były,
pracowałbym nad Tobą do utraty siły.

Młoda Polska- z przodu z tyłu, czy na wznak-
wszystko jedno, jak?
Dwudziestolecie
międzywojenne- wstrząsnęłoby:
spazmem, orgazmem.

Współczesność- prysło marzenie, jak gaśnie świeca,
znak zapytania niech Was oświeca.

Opublikowano

Bardzo dziekuję Stanisławo, Babo i Kasiu!!! Nie wiem co powiedziec? Za to wiem jedno odnosnie 2 pierwszych Pań wiem, że są profesjonalistkami w sztuce poetica, gdyż czytałem wszystkie ich komentarze jednocześnie zastanawiając się, czy mają rację? To mnie przekonało że tak, gdyż zawsze celne riposty padają, więc tylko mi pozostaje schylić głowę. Ciebie Kasiu nie znam ale przysięgam, że przeczytam też wszystko co nie znaczy, że też nie schylę głowy.
Niech Wam słońce zawsze świeci
i nie daj Boże! Takich , jak ja dzieci!

dzięki:
Z poważaniem

Opublikowano

Magdaleno Ciebie nie potrzeba wynosić na piedestał, gdyż tam i tak stoisz, a skromność do Twojej osoby nie oznacza, że Ciebie pomijam, gdyż jesteś w moim sercu, a to o wiele więcej.
Nie drocz się!
To nietakt duży
przy kobietach
mówić o M.T.-róży!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




to nie ja, to mojeEGO, którego nie zdążyłam złapać,
zawrzeszczało z rozpaczy, że nie jest choćby
jedną poetką :((
a co dopiero trzema...
Dziewczyny, przepraszam ;)

ireneusz paprocki

okazał się dżentelmenem, ale przesadził.
moje miejsce jest tu, przed monitorem,
a nie na żadnym...a jak właściwie wygląda taki piedestał?
wygodnie się na nim stoi ?

Pozdrawiam wszystkich.
;))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym Może to zależy komu do czego to potrzebne na dany czas.
    • @Myszolak   Bardzo dziękuję!  Dziękuję za to, że dostrzegłaś ten paradoks - że bliscy mogą jednocześnie chcieć dobrze i nie trafiać.  Chciałam ukazać przepaść między rytuałem pocieszania a przeżywaniem straty, z odrobiną też pewnej "przyjacielskiej manipulacji".  Trochę to karkołomne - bo od strony męskiej "psyche".  Pozdrawiam serdecznie. 
    • @hollow man Wiesz, w pisaniu potrzebna jest też przebieżka. To proces jest cały. Wraca się do dyspozycji. Zmierza gdzieś, powolutku, kroczkami, rzadko kiedy siadasz i piszesz nie wiadomo co. To oczywistość, ale to raczej tak jest. też miałem i okresy niepisania wcale i okresy porzucenia długopisu. Miałem też i nadmiary. I serio sądzę, że 4 wiersze w miesiącu to powinno być klue sprawy, ale do tego stanu dopracować się musisz po prostu. Takie ja akurat mam wrażenie.
    • "Pasożyt - po trupich kościach"   W świecie krzywych luster trwam – pchła pasożytnicza, Gdzie snobizm, chciwość i głód w każdej tętnią żyle. W otchłani pustych żądz, co dna nie zna zazwyczaj, Gwałcimy matkę-naturę, by pławić się w pyle.   Chcemy wszystkiego naraz, bez wstydu i miary, Depcząc miękkość darni; błękit nieba nas parzy. Złocimy brzegi rzeki, kojąc nimi kary, Karmimy próżność łzami – kat, co o raju marzy.   Wrosło w nas marnotrawstwo, pycha bezrozumna, Zostawiamy za sobą zgliszcza i rany krwawe. Niszczymy bez skrupułów, choć czeka nas trumna, Paląc fundament ziemi pod stopy nieprawe.   Zamki legły w gruzach, twierdze w proch prawie starte, Chciałbym świat ten uleczyć, lecz zbyt jestem mały. Znikają piramidy, dziś nic już niewarte, Trzeszczy ludzka roztropność, kruszą się jej skały.   Ile czasu mur ten wytrzyma napór głodu? Ziemia drży pod stopami, o litość nas błaga. Gnuśność nas pochłonie bez żalu i powodu? Idziemy wciąż przed siebie – ślepa to odwaga.   Niszczymy się nawzajem, kradnąc jutra nadzieję, Jakby świat był zabawką pośród kości bieli. Zrozumiemy zbyt późno, gdy sens w nas zniszczeje, Że śmierć żywiciela los pasożyta dzieli.   -Leszek Piotr Laskowski      
    • @andrew   Ciepły, obrazowy wiersz z prawdziwą obserwacją natury. Też lubię obserwować niebo. :)  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...