Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Szyny były złe i basta
pl.youtube.com/watch?v=ZmXk_Hfi5e8&feature=related

Wyszła z tego cała i z klasą
pl.youtube.com/watch?v=8zFfvwSm8UQ&feature=related

Gość ma u mnie plusa za pomysł (chociaż nie pochwalam, oficjalnie ;p)
pl.youtube.com/watch?v=VZvm5H4F-aA

Lepiej ustąpić większemu:
pl.youtube.com/watch?v=nbfXXWYoVZY

Nie próbujcie tego robić w domu ;D
pl.youtube.com/watch?v=YeRyrSDUXfs&feature=related

Śmieszne, ale radzę pogłośnić głośnik, bo nic nie słychać
pl.youtube.com/watch?v=xEIaPSojGFE&feature=related

Swego czas sam musiałem zmienić majtki po tym, jak ktoś zrobił mi ten kawał
pl.youtube.com/watch?v=oh87njiWTmw

Takie tam...

Opublikowano

Ten ostatni kawał to nic śmiesznego ;)) Śmieszna za to relacja z torowiska ;D
Koleś na pociągu dobry (ale jak wiadomo powszechnie, wszystko co dobre szybko się kończy) ;))

Na marginesie: pociągi to Twoja pasja? ;))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Trochę tak. Dziadek na kolei pracował, a ja lubię pociągi, sieci trakcyjne, słupy itp.

A jednym z moich lubionych filmów jest "Uciekający pociąg" Konczałowskiego. Mix sensacji i dramatu psychologicznego plus kilka sentencji, znakomite zdjęcia i aktorskie mistrzostwo.

- Jesteś zwierzęciem.
- Gorzej. Jestem człowiekiem. Człowiekiem!

"Zwycięstwo, porażka, co za różnica?"

To z tego filmu.



Pisze się "dziupku", jak słusznie zauważył ledwo głupi ;P

Temat powstał, bo na tym śmietnisku zwanym youtube można spędził ładnych parę godzin, oglądając różne głupoty. No i myślałem, że Wy też rzucicie kilkoma linkami. Obojętnie do czego będę prowadziły (muzyka albo inne duperele).

Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Trochę tak. Dziadek na kolei pracował, a ja lubię pociągi, sieci trakcyjne, słupy itp.

A jednym z moich lubionych filmów jest "Uciekający pociąg" Konczałowskiego. Mix sensacji i dramatu psychologicznego plus kilka sentencji, znakomite zdjęcia i aktorskie mistrzostwo.

- Jesteś zwierzęciem.
- Gorzej. Jestem człowiekiem. Człowiekiem!

"Zwycięstwo, porażka, co za różnica?"

To z tego filmu.



Pisze się "dziupku", jak słusznie zauważył ledwo głupi ;P

Temat powstał, bo na tym śmietnisku zwanym youtube można spędził ładnych parę godzin, oglądając różne głupoty. No i myślałem, że Wy też rzucicie kilkoma linkami. Obojętnie do czego będę prowadziły (muzyka albo inne duperele).

Pozdrawiam.

Piszę się "dziupkó" proszę Pana
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Proszę Pana, ja skąłczyłem sześć klas podstawówki i nikt nie będzie robił ze mnie konia ani robił mnie w idiotę! Bardzo dobrze wiem, iż pisze się "dźjubkó", a wymawia z akcentem na 3. sylabę od końca.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Proszę Pana, ja skąłczyłem sześć klas podstawówki i nikt nie będzie robił ze mnie konia ani robił mnie w idiotę! Bardzo dobrze wiem, iż pisze się "dźjubkó", a wymawia z akcentem na 3. sylabę od końca.

Istotnie musi mieć Pan gruntowne wykształcenie, bo faktycznie właśnie tak piszę się to słowo. Jedno tylko sprostowanie: wymawia się na jednej nodze.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ale tylko wtedy, kiedy księżyc jest w nowiu. W każdej innej fazie dopuszczalne jest stanie obiema dwoma nogami, tyle że należy tutaj przypiąć sobie spinacz do nosa i ubrać bordowe skarpetki. W przeciwnym razie jest to błąd ortograficzny pierwszego stopnia.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ale tylko wtedy, kiedy księżyc jest w nowiu. W każdej innej fazie dopuszczalne jest stanie obiema dwoma nogami, tyle że należy tutaj przypiąć sobie spinacz do nosa i ubrać bordowe skarpetki. W przeciwnym razie jest to błąd ortograficzny pierwszego stopnia.

No tak, zgadzam się. Są jednak wyjątki od tej reguły, wtedy wystarczy stać obiema jedną nogą i można uniknąć błędu; każdego, nawet tautologicznego.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jednakowoż dotykając ziemi obiema dwoma nogami, zyskuje się na majestatyczności i chodź nie unika się błędu tału... taulo... e... tamtego błędu, co wspominałeś, to jest się odpornym na podmuchy silnego wiatru (wszak nie można wymawiać "dźjupkó", o czym obydwoje dwoje zapomnieliśmy, przy bezwietrznej pogodzie), bo jak to mówiom: "co obydwie dwie nogi na ziemi, to nie jedna sama".
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pan ma błąd potężny.

Ale jaja, za cholerę nie wiedziałem, że to o dzióbek chodzi.
Zawsze pisałem dziób albo dziubek do dziewczyn.... Już wiadomo, czemu tak ochoczo mnie rzucały ;(

Jaki tam pan?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pan ma błąd potężny.

Ale jaja, za cholerę nie wiedziałem, że to o dzióbek chodzi.
Zawsze pisałem dziób albo dziubek do dziewczyn.... Już wiadomo, czemu tak ochoczo mnie rzucały ;(

Jaki tam pan?

Przepraszam, ale nie wiem jak masz na imię ;))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jednakowoż dotykając ziemi obiema dwoma nogami, zyskuje się na majestatyczności i chodź nie unika się błędu tału... taulo... e... tamtego błędu, co wspominałeś, to jest się odpornym na podmuchy silnego wiatru (wszak nie można wymawiać "dźjupkó", o czym obydwoje dwoje zapomnieliśmy, przy bezwietrznej pogodzie), bo jak to mówiom: "co obydwie dwie nogi na ziemi, to nie jedna sama".

Faktycznie, zapomniałem ;))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ale warunki to mają jak w poznańskich akademikach.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Cylinder zastygł w bezruchu 

      a tuba zamilkła.

      Tym razem nawet igła fonografu 

      zdawała się nie mieć ochoty 

      wracać na powierzchnię cylindra 

      po raz setny tej przeklętej nocy.

      Obiecałem,

      że pomogę w poszukiwaniach,

      lecz po tym czego się tu dowiedziałem 

      i po tym co usłyszałem i zobaczyłem,

      stwierdzam jasno, 

      choć z dozą 

      naprawdę przejmującej rozpaczy,

      że mój nieodżałowany ojciec,

      został pochłonięty w odmęty, 

      bezdennej paszczy szaleństwa.

      Po czym uleciał w kompletny niebyt,

      bagiennych wrzosowisk

      północnej Szkocji.

      Przeszukano cały dom

      od piwnicy po strych.

      Wszystkie pozostałe obejścia i budynki.

      Studnie, staw

      a nawet rozkopano

      przydomowy ogródek

      ze wspaniałymi krzewami piwonii

      o które tak dbał.

      Bardziej niż o jedyne dziecko.

      Wszystko zaczęło się 

      gdy byłem jeszcze dzieckiem.

      Ojciec był 

      szanowanym profesorem archeologii 

      na uniwersytecie oksfordzkim.

      Był najlepszy w swoim fachu

      i dzięki temu pozostawał w kontakcie

      z najtęższymi umysłami

      z całego świata.

       

       

      Pamiętam doskonale zimowy poranek,

      jakieś piętnaście lat wstecz.

      Zakładałem szkolny mundurek 

      i z teczką w prawej dłoni 

      zmierzałem ku drzwiom domu.

      Ojciec szedł za mną.

      Trzymał mnie delikatnie za ramię,

      tłumaczył mi że jeśli 

      nie zakończy 

      zaplanowanego wykładu na czas 

      to odbierze mnie ze szkoły 

      nasza sąsiadka panna Stevenson.

      A jeśli wszystko zakończy się 

      zgodnie z planem 

      to obiecuję zabrać mnie

      potem na łyżwy.

       

       

      Nic nie poszło zgodnie z planem.

      Otworzyłem drzwi i o mało co 

      nie zderzyłem się w nich 

      z ponurym, wysokim 

      i dość postawnym jegomościem 

      w szarym, długim,

      dwurzędowym płaszczu 

      o prostym kroju.

      Jego fason

      nie był typowym dla wyspiarza

      a raczej obywatela zbuntowanej kolonii.

      Dziwny gość

      otarł mnie ledwie wzrokiem 

      zza przyciemnianych, wąskich szkieł

      i zwrócił się do mojego ojca.

      Bardzo przepraszam

      za tak nagłe najście 

      ale na uniwersytecie powiedziano mi,

      że jest Pan

      jeszcze w domu panie Fodden

      a sprawa z którą przychodzę nie cierpi już zwłoki ponad to co nadłożyłem starając się dostarczyć Panu interesujące dokumenty, zapis z fonografu oraz przedziwny szczątek metalu, który

      z pewnością pana zainteresuję.

       

       

      Wyjął z płaszcza niewielkie opakowane szarym papierem zawiniątko

      i wręczył je ojcu.

      Nazywam się Peter Noyes 

      i jestem zastępcą profesora Clarka 

      na uniwersytecie Miscatonic w Arkham.

      Myślę, że to Panu wiele wyjaśnia.

      Profesor liczy na Pana pomoc

      w tej sprawie.

      Jeśli tak w istocie będzie 

      czekam na Pana 

      w dniu jutrzejszym w południe 

      na nabrzeżu numer dwa,

      celem odbycia podróży

      najpierw do Bostonu 

      a potem do Arkham.

      Proszę pamiętać, 

      że nie ma czasu do stracenia.

      Gwiazda czy też planeta,

      powoli pojawia się 

      w naszych snach nieprawdaż?

      Nie czekając na odpowiedź,

      odwrócił się na pięcie i szybko

      znikł za zakrętem skrzyżowania.

      Ojciec nie tłumacząc niczego zaprowadził mnie do pani Stevenson

      i nakazał jej 

      by zajęła się mną przez jakiś czas 

      bo czeka go długi

      i pilny wyjazd do Bostonu.

       

       

      Zostałem u niej długie lata.

      A ojciec wrócił podobno kilka lat temu.

      Nikt nie wiedział skąd ani po co.

      Uważano go za zmarłego.

      Zaginął gdzieś w lasach Nowej Anglii 

      razem z tym całym

      Noyesem i Clarkiem.

      Nadal gdzieś w szufladzie biurka 

      mam jego nekrolog

      z jednej z gazet z Arkham.

      Żył ale przypłacił to szaleństwem.

      Nie widziałem go już nigdy później.

      A teraz zaginął po raz wtóry.

      Podobno planeta 

      znów nawiedzała go w snach.

       

       

      Odebrałem telefon z policji 

      i obiecałem przybyć na miejsce 

      by jakkolwiek pomóc śledczym.

      Bo sami nie rozumieli 

      w środek jak wielkiego szaleństwa 

      przyszło im wpaść i brnąć

      dzięki zostawionym wszędzie przez ojca dokumentom i zapiskom.

      Już ich pierwsze pytanie zdawało się idiotycznie niedorzeczne.

      Czy mówi mi coś nazwa Yuggoth?

      To miasteczko, osada czy może 

      jakaś kodowa nazwa 

      jakiejś świątyni czy wykopalisk?

      Znaleźli pamiętnik ojca,

      gdzie ta nazwa pojawia się ciągle.

      Ten krótki wpis ołówkiem 

      sprzed wielu tygodni.

      Wreszcie odezwali się do mnie

      Ci z Yuggoth.

      Będą czekać w oktawę święta 

      ojca Yog-Sottotha przy ołtarzu na wzgórzach.

      Zabiorą mnie znowu…

      Brzmiało to jak żart.

      Lecz jedno było pewne.

      Mój ojciec nigdy nie był skory do żartów.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...