Wieczór - Poranek

[KatarzynaElzbieta]

Zamykam się w świecie,
który nie jest mój.
Dotykam rąk,
nie moich.
Nie będą nimi.
Wierzę marzeniom,
choć one nie wierzą we mnie.

Nie walczę o szczęście.
Walczę ze szczęściem.
Barykad, okopów
nie obejdę.

Powietrze tnie
świst strzał amorzych
omijają Cię
kule szczęścia
cekaem miłości

Nie umiem sobie poradzić,
więc radzę sobie, jak umiem.
Budzę się.

[nAzGuL22]

Powietrze tnie
świst strzał amorzych

Powietrze tnie świst czy powietrze jest przecinane świstem? Bo jest to bardzo niezrozumiałe w tyych wersach. Jeśli to pierwsze to jednak powietrze wino być przecinane.

Poza tym zraz dalej piszesz o kulach, od kiedy strzały amora są kulami ? Albo jedno albo drugie, jakaś konsekwencja by się przydała.

cekaem miłości- o co kaman??

Nie umiem sobie poradzić,
więc radzę sobie, jak umiem.

Znowu nielogicznie, to albo sobie radzisz, albo nie, jedno wyklucza drugie.

Zamykam się w świecie,
który nie jest mój.
Dotykam rąk,
nie moich.
Nie będą nimi.

Czym nie będą? Tymi rękami nie Twoimi? Strasznie grubą nicią szyte te wersy są.

Wierzę marzeniom,
choć one nie wierzą we mnie.

Bez tego drugiego wierzę.

Nie walczę o szczęście.
Walczę ze szczęściem.
Barykad, okopów
nie obejdę.

Wystarczyło by napisać, albo Walczę ze szczęściem, albo nie walczę o nie, jedno z dwóch jest zwyczajnie zbędne. Poza tym jakich barykad i okopów? O co z nimi chodzi, kto je zrobił, zbudował, gdzie one są?

A te budzenie na końcu też z niczego wzięte, nie wiem co ono ma do wiersza, skoro o żadnym spaniu ani śnieniu nie było mowy wcześniej.

Słowem końcowym, nielogiczne, niekonsekwentne, z błędami frazeologicznymi i składniowymi. Do tego nikłe użycie środków poetyckich.

Aha, i nie ma czegoś takiego jak "strzał amorzych". Są strzały amora.

[Henryk_Szulc]

Postaraj sie skupic i pisac wowczas kiedy mysli ukladaja sie w logiczna calosc. Pracuj a bedziesz zbierac ow pracy owoce. Powodzenia zycze. Pozdrawiam serdecznie. ;o)