Spotkanie

[bursztyn bałtycki]

Na zboczu góry noc.
Wchodzę wąską, nieoświetloną szosą.
Wokół tylko czerń, ślepy szelest drzew,
miedź gwiazd, szept rzek i widmo księżyca.

Nagle pastwisko, stajnia,
w drzwiach koń.

W jedynym świetle tej nocy wygląda jak ktoś,
kto wyszedł ze swojej końskiej postaci i patrzy
przez oko przestrzeni, w której ja też
jestem trochę poza. Więc

spotkaliśmy się
ja – bezczłowiek
i ty – bezkoń

na tym oto
bezbrzeżnym
skraju świata

[nAzGuL22]

Przepraszam za wyrażenie, ale jest to jeden z głupszych tekstów jakie czytałem. Ale to się tyczy przede wszystkim treści, o koniu który jest koniem ,a jednocześnie nie jest koniem, o człowieku ,który jest "bezczłowiekiem" (swoją drogą nie ma takiego słowa, jak już to "bez człowiek" i "nez koń"), a te słowotwórstwo jest po prostu fatalne.

Poza tym jest to zbliżone do prozy, do opowiadania, a nie tekstu poetyckiego. I jako takie to mogę brać je w ciemno, ale wtedy brakuje mi dalszej treści. Może w ten sposób warto byłoby to napisać, jako opowiadanie, takie surrealistyczne wręcz. Bo materiału na wiersz w tym po prostu nie ma.

Gratki za próbę, i przepraszam za określenie "głupszy", po prostu takie pierwsze wrażenie.

Pozdrawiam

[bursztyn bałtycki]

dziękuję za uwagę i radę

pozdrawiam

[nAzGuL22]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

By nie wspomnieć o uzdrawianiu poezją egocentrycznej marianny ja....