Krzyk

[Mateusz Cywka]

Krzyczę, nikt nie słyszy
to mój głuchy protest
martwy dla świata
pogrążony w ciszy
zdeptany, zmięty i odrzucony
przez was których
łzy wyryły idealności maskę.
Słyszę jedynie wasze kłamstwa i śmiech
moi wierni kompani
tak blisko gdy zanurzam się w ciszę,
pokarm naszych dusz
boga, wiarę, ideały, wszystko
tylko cień doskonałości
pod którym schowani
uciekamy od słońca.

I chociaż mój głos
z każdą chwilą coraz słabszy
a pętla czasu coraz bardziej
zacieśnia się na mym gardle,
wciąż słysząc śmiejące sie echo
w którym rozbrzmiewa jedynie mój krzyk
czekam aż ktoś otworzy oczy
a jego przebudzony głos wzruszy
tym nieczułym, sonambulicznym światem
pozwalając mi w spokoju
wydać ostatnie tchnienie.
Licząc ostatnie słone łzy
spływające po mych policzkach
powoli pogrążam sie w ciszy.

[teraa]

To jest wiersz ktory kipi emocjami i niczym więcej... wszystko wyłozone na swiatło dzienne jak kawa na łwe... trzeba popracować nad poetycznościa... bo czyta sie to jak bunt na ulotce anarchistów...
A poza tym zbyt dużo powtórzeń... zbyt dużo patosu

Widze, ze to pierwszy wiersz to zycze powodzenia i czekam na kolejne

Pozdrawiam
Tera

[Ona_Kot]

zaczyna sie jak tekst KoRna (daddy)...dalej jest wywleczony,nic innego nie przychodzi mi do głowy.pracuj,pisz,pracuj.
pzdr.