Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Myślę, że gdyby L1 zamienić na "jesienny wieczór" byłoby całkiem nieźle.
Pozdrawiam :)


No tak jak się za długo myśli to oczywiste gdzieś umyka ;).

jesienny wieczór
kolejny zakręt
szala dla ciebie


a może tak:

jesienny wieczór
nie wyrabiam zakrętu
na drutach
;)

Dzięki i pozdrawiam :)).
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj :)
Ciekaw jestem, z jakiego materiału ten szal.
W pierwszym momencie przeczytałem ostatnią linijkę i przeszkadzała mi jej niejednoznaczność - szala zwycięstwa dla ciebie - potem dopiero - szal dla Ciebie - można by zmieścić to w L2? Pozdrawiam
J
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj :)
Ciekaw jestem, z jakiego materiału ten szal.
W pierwszym momencie przeczytałem ostatnią linijkę i przeszkadzała mi jej niejednoznaczność - szala zwycięstwa dla ciebie - potem dopiero - szal dla Ciebie - można by zmieścić to w L2? Pozdrawiam
J




Dopiero teraz widzę niejednoznaczność "szala". Może zmienię na :

jesienny wieczór
kolejny zakręt
szalika dla ciebie


Tak jak pisze allena szalik dzierga się z wełenki w długi jesienny wieczór : lewe oczka - zakręt -prawe oczka ;). Na zakrętach różne zakręcone myśli przychodzą;)

Pozdrawiam serdecznie.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj :)
Ciekaw jestem, z jakiego materiału ten szal.
W pierwszym momencie przeczytałem ostatnią linijkę i przeszkadzała mi jej niejednoznaczność - szala zwycięstwa dla ciebie - potem dopiero - szal dla Ciebie - można by zmieścić to w L2? Pozdrawiam
J




Dopiero teraz widzę niejednoznaczność "szala". Może zmienię na :

jesienny wieczór
kolejny zakręt
szalika dla ciebie


Tak jak pisze allena szalik dzierga się z wełenki w długi jesienny wieczór : lewe oczka - zakręt -prawe oczka ;). Na zakrętach różne zakręcone myśli przychodzą;)

Pozdrawiam serdecznie.


"Szal" będzie chyba jednak lepszy. Wystarczy tylko dodać go do L2:

jesienny wieczór
kolejny zakręt szala
dla ciebie


Pozdrówka
Opublikowano

Fajny obraz - teraz dopiero go widzę. Ciemna masa ze mnie, ale bez Waszych komentarzy nijak nie mogłam się połapać, o jaką "szalę" tu chodzi. Teraz dostrzegam w tym haiku subtelność samotności/ tęsknoty/ wspomnień wplecionych między oczka. I tę nieznośną dłużyznę jesiennych, przedwczesnych wieczorów. Naprawdę super.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Bożena De-Tre Wszystko możesz, Poetko - na przykład w jednym wersie uśmiercić i Boga i Nietzschego (obu po raz drugi).
    • Czekają. Stłoczone ciasno w zastygłej procesji, w urojonych widmach bezmiernej nocy. W pokoju. W tym pokoju stłoczone aż po brzegi. Wchodzą na ściany, na to drzewo wyrastające z podłogi. Stojąca w kącie plątanina martwych rur. Poskręcane gałęzie, odrosty. Żeliwne. Milczące artefakty...   Pełzną wysoko w swojej nieruchomej kreacji. Te zwidy rozczapierzone. Złapane w krótkim ujęciu. W milisekundowym błysku wypalającym oczy.   Są jedne na drugich. Obok siebie. Tuż obok. Bądź wyrastają z siebie bez jakiejkolwiek koncepcji, jakiegokolwiek sensu.   Ciasno. Bardzo ciasno…   Jak niezliczone polipy w jelicie. Zrakowaciałe. Całkowicie obce, nawet dla siebie samych. Całkowicie obce ciała rosnące w swojej i tak obcej egzystencji.   Mnożą się bez ustanku, wyrastając z siebie w nieskończonych powtórzeniach. W szmerze nieskończonego wzrostu...   Zasuszone widma. Kreatury pajęcze… Których odnóża… - Boże, jakże ich wiele!   Sięgają nimi, poprzez grzybnię pleśni, sufitu, jak nieba… Wspinają się. Wspinają, ku wielkiej mistyfikacji, ku tajemnicy największej.   Albowiem rozpościera się z wysoka coś, co jest niepodobne do niczego.   Co to takiego? Jakaś iluzja, deliryczna ekstaza…   Stając u stóp tego gigantycznego konstruktu podobnego do krzyża... - z kamienia, ze stali. z drewna…   Z żelbetonu poznaczonego brunatnymi plamami nuklearnej reakcji. Zmartwychwstania?   Być może samego Boga...   Słychać jeszcze echo. Pogłos pędzącego wiatru. Wtedy, co pędził w ogromnym huku totalnej anihilacji.   Tuż przede mną mur nieskończonego wzniosu. Rozpostarte ramiona (odnóża?) Rozwarte szeroko. Szeroko… - czegoś, co już dawno skonało, mimo że jest wieczne. mimo że żyje, pomimo ewidentnej śmierci.   Jakieś truchło. Zasuszone. W szacie pajęczej.   W powiewających płachtach. W czarnych od kurzu. Od pyłu. Od brudu zionących ciszą zatęchłych katakumb…   W przeciągu, w powiewie.   W półmroku…   Spogląda z wysoka wielookie oblicze. Czarne oczodoły w zdeformowanej czaszce.   I coś jeszcze.   Coś, co przeczy fizycznemu istnieniu.   Spod sufitu spada na mnie absolutna martwota, kiedy klęczę, kiedy leżę, kiedy pełzam jak wąż, jak dżdżownica, jak wielonoga skolopendra…   Co tu jest mną, a co kim innym? Albo czym?   Kto tu jest?   Mnoży się coraz więcej tej całej bezgranicznej iluzji, która we mnie. Która wszędzie…   Odchylam głowę do tyłu. Odchylam. Odchylam… … aż trzeszczą kręgi w szyi...   Wykrzywiając twarz w morderczym grymasie, w potęgującym się orgazmie trupiego rozkładu...   … moje oczy...   Te czarne otwory. Te czarne. Bezkreśnie czarne…   … jak noc lodowata…. jak noc…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-07)      
    • @hollow man

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Poet Ka  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        A szkoda.
    • @.KOBIETA. przyjaciółka jak skarb :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...