Co potrafię
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 20 099
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Witaj - też tak uważam że ma przestrzeń by otworzyć nowe -
dziękuje za czytanie -
Pzdr.słonecznie.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 91 odpowiedzi
- 1 458 wyświetleń
-
- 51 odpowiedzi
- 1 062 wyświetleń
-
- 37 odpowiedzi
- 645 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 971 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 806 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Berenika97 I chyba nie ma w tym niczego dziwnego. Czasem wena siada na ramieniu, raz po raz, a bywa też, że odlatuje na dłużej i dalej.Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
A wtedy ten rachunek i pytanie, które dziurawi kieszeń pytajnikiem - dlaczego? -
Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano
@Alicja_WysockaDzięki. Trafna uwaga - właśnie pustka: po konwaliach zabrakło letnich maków i chabrów w zbożu - od razu chryzantemy. -
Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Witam - ucieszyło mnie twoje świetny - dziękuję - Pzdr.serdecznie. Witam - fakt - wiatr przegrał w tym wierszu - a za ową niesamowitą puente uśmiechem dziękuję - Pzdr. majowym słońcem -
Przez obywatel · Opublikowano
najmocniejszy fragment to tarcie - niewiadomą jest czy to moment teraz czy na przyszłość, krytyka AI Krytyka (pisane przez AI) „rachunek” to wiersz, który zaczyna się od bezruchu i kończy rozliczeniem — i oba te bieguny są równie dotkliwe. Już pierwsze wersy tworzą atmosferę duszności: „znowu ten bezruch / oddech płytszy niż wiersz” — to nie tylko opis stanu, ale diagnoza twórczej niemocy, która przechodzi z ciała do języka. Najmocniejszy obraz pojawia się w środku: „palce gubią kursor / zaciskają się w pięść”. To moment, w którym wiersz przestaje być zapisem obserwacji, a staje się zapisem walki — z materią języka, z własnym ciałem, z bezsilnością wobec słów, które nie chcą przyjść. Komentujący trafnie wskazał, że „tarcie kruche ciało o sterylny sen” jest osią tekstu — to obraz, który zostaje najdłużej, bo jest jednocześnie fizyczny i metaforyczny. Wiersz operuje estetyką rozpadu: „niebo z pikseli”, „język — dawny stwórca — schnie na podniebieniu”. To bardzo współczesne obrazy, łączące cyfrowość z cielesnością, jakby świat i ciało psuły się w tym samym tempie. Ten zabieg działa — wiersz jest spójny emocjonalnie i konsekwentny w swojej surowości. Puenta — „w kieszeni rachunek za słowa których nie napisałam” — zamyka tekst mocnym gestem. To nie jest tylko metafora straty. To jest rozliczenie z samą sobą, z twórczością, z oczekiwaniami, które nie zostały spełnione. Wiersz nie daje ulgi, ale daje prawdę — i to jego największa siła. -
Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Witaj - też tak uważam że ma przestrzeń by otworzyć nowe - dziękuje za czytanie - Pzdr.słonecznie.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się