do Herberta

[swan]

do Herberta

Powiadasz mistrzu;
Sapienta
Najpiękniejsza z cnót…

Pewnie tak
Ale kiedy ciebie brak
Nie ma potwierdzenia

Zawalił się świat
Mój na pewno

A ty
Patrząc z góry
Mrugasz okiem do swego przyjaciela Cogito

Lecz on
Sam nie daje rady

Sapienta
Powiadasz Herbercie

Słowniki nawet lakonicznie ją traktują


Jak wiec szukać jej w rzeczywistości
Której nie postrzega twoje oko
Nie wskazuje palec
Nie nazywa słowo

Sapienta
Mistrzu
to
Anachronizm
Iluzja

Sapienta
Przyczyna twojej samotności
Z braku kompana
Który stanąłby w szranki z tobą

A mogłeś być tylko
Poetą
Tym też ocaliłbyś nazwisko

Zostałeś mędrcem
Skazanym na wieczną pamięć

[Pancolek]

'Powiadasz mistrzu;
Sapienta
Najpiękniejsza z cnót…

Pewnie tak
Ale kiedy ciebie brak
Nie ma potwierdzenia

Zawalił się świat
Mój na pewno

Zostałeś mędrcem
Skazanym na wieczną pamięć'

Minus za płytkość przekazu. Herbert - i owszem, ale tekst jest dosłowny, bez polotu. To tylko publiczny wyraz szacunku dla autora Pana Cogito, zdecydowanie za mało.

Pancuś

[Bernadetta1]

Nie tylko za mało, ale bardzo powierzchowne te myśli...Zabrakło głębi w utworze...pozdrawiam:):)

[H.Lecter]

Autorze, to jest dobry wiersz, tylko pisany na kolanach, co skutkuje drażniącą, " uświęconą " formą - te duże litery i rozwleczenie wersów po całej stronie... ; )
Warto z wierszem zejść z cokołu : )
Pozdrawiam.