Samotność we dwoje (psalm)

[Antoni Slawbicki]

odcięci od świata
osamotnieni
ty i ja

wszystko jest poza
deszcz i kręgielnia
i ostatnie zakupy pośpieszne

klucz przekręcony
nie ma już tych którzy razem byli
nie ma spraw które istniały
telefon!, lecz któżby o takiej porze

schodami do nieba na pierwsze piętro
szliśmy, zostaliśmy sami
drzwi sprawdzane dwa razy

nie brak nam niczego
z nadmiaru wrażeń można by powiedzieć
światło zbyteczne
świat w rozwartych ramionach
palce niczym kwazary z najdalszego kosmosu
dalej jest nic
czas nie istnieje
kanapa granicą horyzontu

nie brak mi niczego
pozwól m leżeć bardzo blisko siebie
prowadź mnie do wody gdzie mógłbym odpocząć
powrócić do życia, życiem się napełnić
zła się już nie lękam
bo ty jesteś ...

nie brak ci czegoś
iść muszę
rozumiesz

[Pancolek]

jestem na nie

[H.Lecter]

Nie mam pojęcia, dlaczego psalm. Nie ma tu / ja nie widzę : śpiewu, modlitwy, uschematyzowania, znaczeń alegorycznych ; charakteru trudno się domyślić a realia aż skrzeczą. Darując sobie psalm - wierszyk marny.

[Franka Zet]

Do psalmu (nr 23) nawiązuje fragment

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ale to nie wystarcza, za mało psalmu w psalmie. Jest coś ubogiego w treści - niedostatek metafor może. Pozdrawiam

[Agata_Lebek]

osamotnieni poza wszystkim
klucz przekręcony
na tych którzy byli kiedyś razem z nami

schodami do pierwszego piętra nieba
drzwi sprawdzane dwa razy

światło zbyteczne
w rozwartych ramionach
świat
palce niczym kwazary z najdalszego kosmosu

przestaje istnieć
czas

Wprawdzie to nie warsztat, ale pokombinowałabym coś w ten deseń. Pozdrawiam.

[Antoni Slawbicki]

te pokombinowanie jest dość ciekawe