Mów do mnie o miłości

[Waclaw Fibrol]

Gdy mówisz o miłości, ja nadstawiam ucha
i łowię te muzyki z twoich ust płynące
i nigdy dość mi słowa i nigdy dość mi słuchać
bo dźwięki te dla zwierza, co we mnie - kojące

Gdybym cię kochać przestał, to z duszą w niemocy
ślepcem byłbym w mroku, co światła wygląda
wypędzonym z raju nietoperzem nocy
co tylko wie o kwiatach, a nigdy nie ogląda

Jakbym twoją stracił, to wpadłbym w otchłanie
gdzie księżyc żarem grzeje, a lodem chłodzi słońce
więc od losów takich racz mnie chronić Panie
gdzie miłość darem piekieł lub niebiosów... żądze

[Waclaw Fibrol]

czasem tylko świruję, ale nie szachraję