Pieśń Aleksandra

[pawel13]

1.

na koniec pozwól
że zaśpiewam i tobie:

od dziecka uczono w Macedonii
chodzić na małym palcu -
to wyjątkowo dziwny zwyczaj

ale daje w rękę wielką broń -
nie trzeba stawać na ziemi
a jednym krokiem można
zbadać całe oikumene

2.

wiesz bardzo pragnąłem przejść
Słupy Heraklesa - tam nikt
nie będzie mógł mnie odnaleźć

stamtąd rozchodzą się drogi
i tylko słodki brak kierunkowskazów
wskazywałby mi mój cel:
zrównać się z tym czym byłem
na początku – horyzontem

ja naprawdę wierzyłem w to
że można dojść na koniec świata

mój drogi przyjacielu
bardzo smutno mi

[Franka Zet]

Według mnie najlepszy z Twoich wierszy, które ostatnio czytałam. Zakończenie bardzo dobre
i czuję, że wspólnie z Aleksandrem poszukujesz oikumene. A co z tym małym palcem ? Napisz. Pozdrawiam.

[pawel13]

dziękuję za komentarz. ostatnio przeszedłem rewolucję twórczą :P :D

mały palec [a raczej jego rola] jest tu kluczem, symbolem, w pewnym sensie grą skojarzeń... gdybym napisał z jaką myślą umieściłem go w wierszu, utwór stałby się nazbyt dosłowny. poza tym nie chcę przeszkadzać w twórczej interpretacji.

[Rafał_Leniar]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hm. Ja tutaj widzę całe obłąkanie tego Aleksandra. Czy chodzi o tego przyjaciela, z którym on spał i któremu wbił włócznię w brzuch za jakąś błahostkę?

Wiersz może być. Nie orientuję się aż tak w biografii tego "antychrysta", ale wydaje się całkiem przyzwoicie oddawać jego naturę. :D

Na razie.

[Agata_Lebek]

Zaciekawił, na plus. Warsztatowo do dopracowania, ale ogólnie jest dobrze :) Pozdrawiam.