Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Opróżniłem szklankę herbaty
Przed oczami dalej majaczy
Dym kadzidełka
Zmieszany z parą

Próba oddechu raz dwa trzy osiem raz dwa
Próba oddechu jak mnie słychać

Gdy byliśmy młodsi twoje rude włosy maskowały coś co wyolbrzymiając
Nazwałem potem głupotą
Wciskaliśmy kadzidełka do szklanek gromadząc dym pod zamknięciem z dłoni

Próba oddechu próba przyjaźni raz dwa trzy osiem piętnaście
Próba przyjaźni jak mnie słychać

Kaszel o aromacie róży
Niech twoje włosy znów pachną marihuaną
Niech będą rude od opium
opary mieszczą się do szklanek i piję je chętnie za to co jak sądziłem
Było głupotą
Przesłanianą przez rude włosy

Opublikowano

Ciekawy eksperyment, chociaż pamiętam zabiegi bardziej awangardowe, nie przytoczę z pamięci; pozostało pozytywne skojarzenie i impuls, żeby zaglądać do Ciebie - tak, można zrezygnować z dosłownego eksponowania "głupoty" i podobasiem.

Pozdrówki:)
kasia.

Opublikowano

Tereniu - już zrobione, dzięki, że wpadasz, że czytasz

Waldku, no wspomnienie na pewno ;)
zdrówko i dzięki, miło, że jesteś z nami w tym wątku

Babo droga, każdemu się zdarza, nie są to tylko moje atrybuty, pisz wiersze, bo czytam zawsze, nawet jak nie wystarcza czasu, żeby się wpisać, dzięki za bycie

Kasiulo, kochana moja, jasne, że to nie nasza przednia straż ;) z impulsu się cieszę najbardziej chyba, choć i ja mam taki do wielu osób

zdrówko
Jmmy

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hollow man Wiesz, w pisaniu potrzebna jest też przebieżka. To proces jest cały. Wraca się do dyspozycji. Zmierza gdzieś, powolutku, kroczkami, rzadko kiedy siadasz i piszesz nie wiadomo co. To oczywistość, ale to raczej tak jest. też miałem i okresy niepisania wcale i okresy porzucenia długopisu. Miałem też i nadmiary. I serio sądzę, że 4 wiersze w miesiącu to powinno być klue sprawy, ale do tego stanu dopracować się musisz po prostu. Takie ja akurat mam wrażenie.
    • "Pasożyt - po trupich kościach"   W świecie krzywych luster trwam – pchła pasożytnicza, Gdzie snobizm, chciwość i głód w każdej tętnią żyle. W otchłani pustych żądz, co dna nie zna zazwyczaj, Gwałcimy matkę-naturę, by pławić się w pyle.   Chcemy wszystkiego naraz, bez wstydu i miary, Depcząc miękkość darni; błękit nieba nas parzy. Złocimy brzegi rzeki, kojąc nimi kary, Karmimy próżność łzami – kat, co o raju marzy.   Wrosło w nas marnotrawstwo, pycha bezrozumna, Zostawiamy za sobą zgliszcza i rany krwawe. Niszczymy bez skrupułów, choć czeka nas trumna, Paląc fundament ziemi pod stopy nieprawe.   Zamki legły w gruzach, twierdze w proch prawie starte, Chciałbym świat ten uleczyć, lecz zbyt jestem mały. Znikają piramidy, dziś nic już niewarte, Trzeszczy ludzka roztropność, kruszą się jej skały.   Ile czasu mur ten wytrzyma napór głodu? Ziemia drży pod stopami, o litość nas błaga. Gnuśność nas pochłonie bez żalu i powodu? Idziemy wciąż przed siebie – ślepa to odwaga.   Niszczymy się nawzajem, kradnąc jutra nadzieję, Jakby świat był zabawką pośród kości bieli. Zrozumiemy zbyt późno, gdy sens w nas zniszczeje, Że śmierć żywiciela los pasożyta dzieli.   -Leszek Piotr Laskowski      
    • @andrew   Ciepły, obrazowy wiersz z prawdziwą obserwacją natury. Też lubię obserwować niebo. :)  
    • @Leszczym Taka dyscyplina. Rozumiem. U mnie inaczej. Kilkanaście lat nie pisałem, to mi beret podnosi.
    • @vioara stelelor   Znakomity wiersz! Metafora oceanu jest fantastyczna, niesie cały wiersz od pierwszej do ostatniej linijki. „Uwolniony z kropki na końcu zdania" to obraz zaskakujący - mówi o wyzwoleniu się z cudzej narracji, z czyjegoś wyroku. Kontrast między „ja" a „ty" jest świetny. On - w żywiole, pewny, nasycony. Ona - na brzegu, przesypująca piasek, niezdecydowana. I mimo to nie ma tu wyższości, jest czułość. Ostatnia strofa jest uderzająca. „Surowy, miłosny ex libris" - ta para przymiotników robi ogromną robotę. Człowiek jako znak własności, ale i jako coś intymnego, trwałego, wpisanego w ciało.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...