zdradziłaś mnie ziemio

[Marta Mil]

Zdradziłaś mnie ziemio,
dlaczego?
Dzisiaj tak już nie zdradza nikt,
zadaję sobie to pytanie,
gdy tylko wstaje świt.
I chcę wrócić
do Twych pachnących traw,
do tych pszczół
Bożych i moich
i nie zgadnie nikt,
ni ten świat
jak to boli.
Ty mnie rzucasz
w zbyt głęboką wodę,
ja bez Ciebie
tak naprawdę żyć nie mogę
i choć nie brak mi niczego,
pragnę jednego;
byś owiała mnie Swym powietrzem,
bym dzień cały marzła na Twym wietrze,
by świeciło na mnie Twoje słońce.
Czy zbyt wiele chcę?
Tam mi pachnie każdy kwiat,
tam stawiałam swe pierwsze kroki,
za Tobą tęsknię już od lat,
uczyłaś mnie życia
rok za rokiem...
i uczyłaś prawdziwej miłości,
teraz karzesz mnie
w mej samotności.
I wystarczy jedno drzewo,
jedno Twoje tchnienie,
a uśmiecham się,
ma twarz pogodnieje,
jedna chmura,
jedna trawa,
jeden ptak....
czy tak będzie
choć za tysiąc lat?
Nie zrozumie
kto nie stracił,
a zachwyca się
ziemią
swych młodzieńczych lat,
miejscem,
gdzie zostanie każde serce,..
i to...
w poniewierce.

[kokopustelnik18]

rozmawiasz z ukochanym bądź z Bogiem
piękny obrazowy monolog
wiara i zwątpienie
siła i słabość
ładny wiersz
pozdrawia ten który szuka Jego szlaków

[Marta Mil]

Dziękuję.

[kokopustelnik18]

dziś połączę w całość moje utwory zapraszam do komentowania

[Ryszard Kuc Senior]

Piękna ekwilibrystyka myślowa Pani Marto,mnie też towarzyszą podobne refleksje,
pozdrawiam