Lubię spacery

[Adam Gabriel Grzelązka]

powłóczyste ruchy stóp
na melodię samotności

zanurzony w wyobraźnię
otaczam się zielonością słów

zbieram owoce leśnych myśli
serca zapełniam przepastny kosz

oczy otwieram do wnętrza
by pisany przeżyć wiersz

lubię spacery z Bogiem
długie samotne z Nim chwile

On rozumie i czyta me życie
niedokończoną księgę wierszy

czy słońce czy deszcz noc czy dzień
za życia przez życie wędruję a obok Bóg

lubię spacery w blasku księżyca
jaśnieje we mnie duszy mrok

a Bóg? On niczemu się nie dziwi
czuwa łaska Jego a On idzie o krok

[Rachel_Grass]

kiedy przeczytałam tytuł, wpadłam na pomysł, jak można wiersz dalej poprowadzić (tytuł jest genialny, naprawdę). chyba nawet napiszę, skoro już przyszedł pomysł. niemniej rozczarowałam się nieco, czytając resztę, zapewne ze względu na to, że inaczej sobie ten wiersz wyobraziłam zanim jeszcze go przeczytałam :)

nie wiem, czy to słuszne stwierdzenie, ale wydaje mi się, że kiedyś pisałam podobnie, dlatego nie ocenię wiersza.

pozdrawiam serdecznie.

[Adam Gabriel Grzelązka]

Tytuł jest rzeczywiście inspirujący - ja poprowadziłem temat akurat w taki a nie inny sposób. Cieszę się, że wpadłaś na inny pomysł. Chętnie go poznam, jeśli zechcesz się nim podzielić :)