Śmierć Cesarza

[adolf]

Śmierć Cesarza

I niosą księżyc na noszach dnia -
zaklęci w krzyże, skostniali w złocie
wśród trądu nieba - zbladłych gwiazd
idą, krok czyniąc, w kamieni morze -
świat

Księżyc jak tarcza spękana nocą
zasłania teraz Słoneczną twarz
idą, krok czyniąc, i w górze niosą
nieboskłon zimny, gdy błękit skradł
świat

Cesarz powstanie, gdy noc i dzień
razem podniosą ponad się ziemię -
i kiedy ujrzysz, że szklany pękł
świat

Gdy na kir globu z chorąwi czarnych
co pół powietrza przecina w niebie
spadnie omdlały, lecz niewidzialny
świat

[adam sosna]

miałem ochotę
wkleić "Bema pamięci..."
tak mi się skojarzyło
:)

[Hania K.]

Coś między Norwidem a Słowackim, sam szczyt mistrzostwa Poezji, danej nam łaskawie przez geniusza Adolfa.

Hania.