Nieznajomemu cz.I /elegia/

[adolf]

I
Przez okna chciwie zagląda mróz
Cisnąc na szyby rentgen swej twarzy
Stojąc na ciele, gdy jasny duch
wyszedł z biedaka stygnąc w powietrzu
gdy noc chmurami jak kośćmi chrzęści
w noc, w którą nigdy nic się nie zdarzy
gdy tylko gwiazdy swe jasne pięści
ku naszej ziemi wciąż wyciągają.
A noc się w kaftan, tą szmatę czarną
Przebiera z wolna, zamknąwszy dzień,
Choć sama w dwójkę się sypie osób
Szaloną będąc – szalony śmiech!
W tą noc tak nudną, rzekłbyś tak „szarą”
Która otwiera przed nami dzień
(co wpierw się kończy - śmierć dnia to sen)
Rozbłyśnie nagle zbłąkany hadron –
Lecz się nie złączy z elektronami
Co są jak świata kolumny wieczne
A pędząc z pieśni smutnej nutami
Wraz z jej niemocą pod światem legnie.
Zanim upadnie, krzyknie tak sobą –
„O nieznajomi… błyśnijcie, lecz
Novą”

[adolf]

eee ch*jostwo ;((((((