Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

odchodząc od lęku coraz szybciej
oglądam się za siebie
zrzucam miny
żadna nie wybucha
turlając się jedynie blisko
na wyciągnięcie ręki
co się wydłuża jak wróżba
z kurzej ślepoty

piorunów na niebie
mnoży się o wiele więcej na dłoni
perła skóry otwarta
zalepia twarz
poraniona rankiem
nie liczy już
ran kolejnego przebudzenia

nie ma tu czego szukać
drugiego nieba nie zamknę
do końca
odnaleziony i zdemaskowany na poligonie
surrealistycznych min
pora już rozbroić kilkaset
i spokojnie iść

nie mierząc odległości
od kolejnego zdziwienia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



rzadko kiedy nie udziwniam / przyzwyczajenia się powinno albo zmieniać albo nabywać innych być może lepszych/ niektórzy twierdzą że wszystkie moje teksty to mętlik każdy z osobna które do niczego się nie przydają inni zupełnie na odwrót / na pewno jest prawdą że uczę się pisać jeśli już za to się zabrałem i czasami mam chęć czy nawet już obłędne pragnienie wyrzucenia czegoś w sposób jeszcze niedostatecznie zrozumiały i ukształtowany na wiersz w pełni / ale do tego każdy myślę dociera kto się dociera w wierszach czy w innych odłamach literackich/ a co do kolejnego komentarza może i nie kumasz tak jakbyś chciała / ktoś skuma po swojemu/ na pewno nie kreuje wiersza na jedną interpretację / z resztą nawet jeśli to ile ludzi tyle wierszy /a autor jeden/ to jest w tym najgłębsze/

dzięki za sugestie/

uszanowanie/

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym Myślę, że coś w tym jest. Kiedy tworzysz, stajesz się odpowiedzialny za swój mały świat - nadajesz mu kształt, sens, istnienie. Może dlatego pojawia się to porównanie do „boga w miniaturze” — nie z pychy, tylko z samego aktu tworzenia. Dziękuję za ten trop :)  Serdeczki.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Powinna być jak gwóźdź, bo zazwyczaj puentę się pamięta.   Pozdrawiam serdecznie :)
    • Wielkie wzgórze nad starym miasteczkiem wisiało Z urwiskiem, gdzie kończyła się główna ulica; Lesiste, zielone, mrocznie w dół spoglądało  Na zakręt szosy, gdzie stała stara dzwonnica.   Od dwustu z górą lat słyszano doniesienia O tym, co się na tych bezludnych stokach dzieje - Dziwnie okaleczonych ptakach czy jeleniach I chłopcach, których krewni stracili nadzieję.   Pewnego dnia listonosz nie znalazł miasteczka, Nikt więcej nie widział domów ani ludności; Ciekawskich z Aylesbury przybyła wycieczka - Listonoszowi rzekli, że bez wątpliwości Oszalał mówiąc, że zobaczył poprzez chaszcze Wzgórza żarłoczne oczy i rozwartą paszczę.   I Howard (Fungi from Yuggoth, sonet VII): The great hill hung close over the old town, A precipice against the main street’s end; Green, tall, and wooded, looking darkly down Upon the steeple at the highway bend.   Two hundred years the whispers had been heard About what happened on the man-shunned slope— Tales of an oddly mangled deer or bird, Or of lost boys whose kin had ceased to hope.   One day the mail-man found no village there, Nor were its folk or houses seen again; People came out from Aylesbury to stare— Yet they all told the mail-man it was plain That he was mad for saying he had spied The great hill’s gluttonous eyes, and jaws stretched wide.
    • @Proszalny czego nie zrozumiałeś?
    • @Poet Ka   Przyznam się, że nie rozumiem połowy rzeczy, które do mnie mówisz. Ostatnie zdanie traktuję, jako dobrą monetę. Biorę ją w zęby - złoto. Czuję się bogatszy. Dziękuję.
    • @Proszalny wiesz? wynika to z moich preferencji literackich, widzę że gdzie więcej dystansu do świata i siebie, gdzie wszystko przetrawione, przetworzone przez pamięć, tam teksty są piękniejsze. Może i jesteś emocjonalny, ale twórczy dystans to sine qua non dobrej literatury i nie myślę, że Ci tego brakuje.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...