Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kupuję w aptekach kapturki
na oczy żeby chwytały krwawienia jak chłonny
plankton. chociaż radzę sobie ze sobą świetnie
nocami przychodzi do mnie uśmiechnięty duszek
i klepie w pośladki. dotyka

rozsmarowuje na raniących odrostach
snu proszek nasenny. raz po raz
jestem dziewczynką ze spódniczką
w kant i rajtuzami które wpuszczają oczkami
paznokcie.

gdy teraz o tym myślę śmieję się
gardłem owiniętym drutem

palczastym.

Opublikowano

Pani Stasiu, dziękuję jak nie wiem co. Jeszcze podumamy nad tymi krwawieniami, bo u mnie
co wiersz, to krew (i oczy ze spojrzeniami). Pozdrawiam serdecznie


Bernadettko; a to taki żarcik niewinny był... Pozdrawiam dziękując Pancusiowo


Galu; bardzo mi miło. Pozdrawiam grabulą


Pancus

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


zastanów się, czy jesteś dziewczynką 'ze spódniczką' czy jednak może 'w spódniczce' bo to robi różnicę;p
myślę, że powinieneś pozbyć się rymu rajtuzami/oczkami bo jest niefajnie


buź

Rozszerzyłem całość w zetce, bo pierwotna wersja nie dawała mi satysfakcji - za krótka jakaś taka. Dzięki, Olu, za obecność.

Pancuś

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wierzyć jeszcze, że grają ludzie.  Pzdr.
    • Te dni, które jak serca nieruchome w pierś gniotą, są tylko nocą i tęsknotą, i ziemią, która uśmierca.   Te sny, które na skroni ciążą jak zakrzepy krwi, to cierń wkłuty w powieki, ból zdjętych z krzyża dłoni.   A my z prochów urodzeni na kilka oddechów, na sen, na kilka nocy, na dzień, na profil cmentarnych kamieni.
    • @Radosław dziękuję!  @Rafael Marius dziękuję! @Myszolak dziękuję!  @iwonaroma dziękuję! @APM dziękuję! @Łukasz Jurczyk dziękuję! 
    • Anioł stróż, z którym trwa się ramię w ramię. We wspólnym pokoju, w prawie jazdy, w pierogach ruskich. W wymyślonych słowach, w fantazyjnym świecie i w rozmówkach wieczorowych. Raz przedszkole, raz gimnazjum, raz matura. A potem ramię w ramię - w obce miasto.   Jest w tym jakaś oczywistość, odwieczne status quo - nigdy przecież nie było inaczej i trudno wyobrazić sobie "inaczej", bo czym ono właściwie miałoby być? Tak już jest - i kropka. A stałość ta jest tak zuchwale pewna, jak pewny jest śnieg zimą, obiad u mamy i amen w "Ojcze nasz".   Aż przychodzą dwudzieste czwarte urodziny. Zwyczajne na oko, jak to urodziny - zasypane życzeniami, pachnące świętem, winem i czekoladą. Ale połowiczne. Ale już niewspólne.   Nie ma już śniegu, nie ma już obiadów, nie ma już amen. Wracasz pod wieczór - jak zawsze. Jak zawsze przekręcasz klucz i zdejmujesz buty. Jest sufit - jak zawsze - i są drzwi, a w nich szklana szyba, a za nimi bałagan. Jak zawsze. I jak nigdy - nie ma już brata.   7 IV 2025
    • @JuzDawnoUmarlem teraz peel musi znaleźć w sobie siłę, aby dopłynąć do brzegu...Fajna miniatura!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...