Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wypiłem wieczorną rozmowę
zakrapianą
cierpką przyjaźnią
Niewysoki chudzielec z przekrzywionym wczoraj
Dzielny wędrowiec wypatrujący jutra
byli mi druhami
Z balkonu spoglądaliśmy
na naszych miast prywatnych
jarzące odblaski
Tyle w nich latarni
Tyle cieni pod nimi
Mówiliśmy wytrwale
sącząc ulotne
zdań smaki
Przetrącone czasem ułamki zdarzeń
Niepewności szepty
Odwagi przyszłej pełne kalendarze
Wiele złudzeń zniknęło
na pustych dnach szklanek
Wiele wiary zakwitło
w dźwięku każdej kropli
Trzy strudzone historie
potoczą się dalej
Wina życia
wypijmy
jeszcze łyk...

Opublikowano

muszę przyznać ,że podoba mi się bardzo bardzo:)Dużo w tym wierszu poezji po prostu.

"Wiele wiary zakwitło
w dźwięku każdej kropli "

Jedyne co bym zmienił to jednak podzielił bym na strofy, przynajmniej ja lubię taką przerwę na oddech, ale tu już sprawa gustu:)

Pozdrawiam Łukasz(sive Nikodem)

Opublikowano

dziwne połączenie poezji nowoczesnej i wręcz średniowiecznej (celowa przesada).

są momenty, które mi się bardzo podobają, choć do perfekcji daleko. to, na ten przykład -

Przetrącone czasem ułamki zdarzeń
Niepewności szepty
,

zdecydowanie nieudane.

pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Widziałem szczęście w zaczarowanym ogrodzie Nie uwierzyłem w jego blaski, cienie, kolory Nim nie utonąłem duszą w lazurowej wodzie Pięknem światów dookolnych olśniony   Potęgą białych kwiatów nieskalanej harmonii Grały rytmy wieczności, melodie zaczarowane Pękały w naturalnej i kojącej melancholii Jak z snu twardego kamienie porozrywane   Białe obłoki płynęły w błękicie lekko i zwiewnie Natchnęły myśli jak śpiew nadziemskich aniołów Prowadząc w potok słów, które wylewnie Popłynęły duszą – cóż za obfity był to połów   Tunelami żył krążyła krew gorąca, koiła spokojem Skroń pulsowała – nie dusiły smutki, rozpacze Już nie zmagałem się z duszy bólem i znojem Zbudziła się radość. Co jeszcze zobaczę?
    • Bardzo ciepły i szczery wiersz, który ukazuje, że wieś to nie tylko ciężka praca, ale też miejsce, gdzie natura, spokój i codzienne życie tworzą wyjątkowy klimat, bo w prostocie drzemie najwięcej piękna...pozdrawiam i życzę miłego weekendu

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Mitylene dziękuję za miłą gościnę i słowo komentarza...miłego weekendu życzę

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @andrew dziękuję za miłą obecność i ten wymowny komentarz...miłego weekendu życzę @Witalisa Czasem najprostsze rozwiązania okazują się najlepsze.Miłego weekendu życzę @Benjamin Artur to prawda- o duchowe "wietrzenie" trzeba dbać tak samo jak o porządek wokół siebie. Miło mi, że zajrzałeś...miłego weekendu życzę   @Berenika97 Dziękuję Bereniko, za sympatyczną gościnę i trafny komentarz do wiersza, dokładnie jest tak jak napisałaś...miłego weekendu życzę
    • Ujmujący serce wiersz, niezwykle dojrzały o zmaganiu się z cierpieniem, samotnością i próbą odnalezienia sensu w świecie pełnym bólu...świetna poezja! Miłego weekendu życzę Bereniko*)
    • piękne przesłanie, które ukazuje, że prawdziwe piękno rodzi się z życzliwości i empatii, a nie z wyglądu...podoba mi się swobodny styl i ta lekkość pióra...pozdrawiam słonecznie*)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...