Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



to już taka przesada jest. albo obsesja ego, w moim odczuciu

jeśli chodzi o 'Ł' to raczej lenistwo,
bo u mnie w komputerze z większymi
problemami się pisze maŁe 'Ł'. a ostatnio
już w ogóle klawisze się pozacinaŁy.

pozdrawiam Karolcia :)
Opublikowano

................„Skałka”
obmyta potem.

? znając perfekcjonizm Wyspiańskiego - chyba by zagotował; pot potem a sztuka sztuką...
ostatni wers nie do przyjęcia;

i nie lepiej: "Siedział w zamyśleniu
tyłem do drzwi..." ?

samo zakończenie nazbyt martyrologiczne, dobre do biografii, nie do wiersza;
to dopiero materiał przygotowany do wiersza, a ten tekst potrzebuje przeredagowania;
warto!
J.S

Opublikowano

No i dotknęłaś mnie, Espenko. Gratuluję wiersza. Pewien ważny kawałek życia przetrawiłem na Wyspiańskim.

Mam podobne wrażenie jak inni, że tekst nie potrafi się zdecydować między hołdem a współczuciem dla autora "Wesela". Nie do końca przekonuje mnie zwrot brzmiący lekko "przewodnikowo": "Tu powstał dramat...".

Poza tym trochę inaczej czytam to zdrobnienie na końcu. Mówić: "Stasiu..." do osoby, która walczyła o siebie jako artystę w każdym możliwym sensie, jest dla mnie naprawdę zaskakującym chwytem. W dobrym tego słowa znaczeniu. Być może niezgodnie z intencją autorską - czuję tu trochę ironii.

Tekst bardzo się podoba.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Karolku, dziękuję za pochlebstwa.
Wyspiański jest mi bliski, zarówno artystycznie,
jak również osobowościowo.

hmm, pisząc Stasiu myślaŁam o maŁym
synku Wyspiańskiego, jednak jak wiadomo
to czytelnik 'ustawia' wiersz.

pozdrawiam
Karolcia :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nieświadomie, na podstawie innych obserwacji:). Pozdrawiam
    • Sami znamy najlepiej własne cienie, można się tylko nauczyć z nimi żyć. Ciekawy wiersz. Pozdrawiam 
    • @andrew   "Sukienka wisząca na krześle" - sensualny obraz bliskości. Kobieta obok to tęsknota za delikatnością. Dziękuję Andrew. Podoba mi się to, co napisałeś.   @Jacek_Suchowicz   noc w prosektorium nauka anatomii trwa po omacku   @Nata_Kruk   Jeśli chodzi o grafikę - w Nano Banana jest fajne to, że ona tylko rysuje, a ty tworzysz. Mówisz programowi, co widzisz, a co chciałbyś zmienić. Małe okręty to krwinki, atomy, z nich jesteśmy stworzeni - tak myślę, ale każdy ma swój obraz, czym są te łajby. Uczę się w bólach. Chyba to rzucę :)   @FaLcorN   Nie ma ambicji na dalekie podróże. Wystarczy mi zagubiona stacyjka w środku lasu. Dziękuję.   @Łukasz Jurczyk   Małe układy stwarzają świat, który nie dąży do wielkości. Wystarczy dotyk, czułe słowo, by życie nabrało wartości.   @Berenika97   "Kocham cię, kochanie moje" - tyle wystarczy, ale dla własnej rozrywki postanowiłem, powiedzieć więcej. "Metafizyka dzieje się pod skórą" - doskonałe. Wiem, że mamy inne zdanie na ten temat... Niebo jest metaforą przestrzeni ukrytej w nas, odnajdujemy w niej Boga.    *   Dziękuję za wspaniałe komentarze. Pozdrawiam serdecznie :)    
    • Tyle we mnie uczuć mokrych — padają, burzą się, odpływają. Deszcze łez nie samotnych mokną na ścianie twarzy. A ja pragnę tej wody, co płynie w duszy, gorącej jak gejzer, parującej szczęściem. Niech smutek utopi się w kałuży, duszo moja, bądź oceanem szczęścia. Płyń tam, gdzie nie ma złych fal, gdzie wicher staje się lekką bryzą, w statku nadziei ku portowi miłości, gdzie z wiarą wieczną krzyczę: Kocham życie.
    • Kwiecień ułożył się naręczem tulipanów na moim ramieniu. Przeniknął przez skórę i dotarł aż tam, gdzie drżenie. W słowach ukrył ptasie szepty, prawdziwe tylko dla mnie. Muskał wiatrem kobiecość i prowadził w stronę słońca. Potem potrząsnął lekko pierwszą burzą. Otworzyłam oczy i poczułam jego niestałość. Zmokłam w deszczu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...