Niewiele z podwórka dojrzałem, dojrzewam

[Tomasz_Biela]

kobiecina w kapeluszu skrępowanym w kłębek
popołudniowych słońc
nieme rozmowy w tętnie ogrodu
co rusz z przesadą i odwagą

jeszcze o tej porze
swoich dni poprawia wygląd
przesadę przesadza
głęboko wierząc
w dotychczas
niewyrośnięte zmiany
pomiędzy zgorzkniałym a deszczem
sinej tęczy jej kwiat

na lżejszą przyszłość wywinięty chodnik
jak naszykowana do gry talia kart
obok krótkiej partyjki kocich łbów
wyplewiony z lenistwa domek
i sąsiadka młodsza ode mnie licząc
80 wiosennych kapeluszy nad nią
niewiadomych odpowiedzi więcej niż nudnych pytań

w dobrym samopoczuciu niezasłużonej
od lat małej dziewczynki nauczyła się niedawno teraz

będąc prababcią

rodzina to rodzina widać
nie widać większej
troski od niej
w przeciągu barwnego tła

maluje przestrzeń

[Tali Maciej]

dla mnie narazie fragmenty
w całości muszę jeszcze poskładać

pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Bardzo ciekawe fragmenty, grające z tytułem... ale momentami, niektóre słowa wydają mi się zbędne, może czegoś nie doczytuję... nie będę się więcej wymądrzać przy kimś, z takim dorobkiem.
Pozdrawiam... :)

[H.Lecter]

Pamiętam z warsztatu. Po małej kosmetyce byłby naprawdę dobry tekst. Pozdrawiam.

[zak stanisława]

świetne metafory potrafisz tworzyc Tomku, jestem pod wrażeniem 'poplątowości tego ogrodu' i wyplewionego z lenistwa domu'- to najlepsze:D
uściski