Elżbieta Węgierska

[myślątko]

jak łatwo odmówić zaszczytów
kiedy On patrzy

mówi
jestem w każdym człowieku którego napotkasz
noszę łachman włóczęgi
na drodze do Gotha ukrywam suchy kaszel
krwią pluję na cegły Wartburga
umieram z głodu
chociaż prawo mówi
spragnionego napoić głodnego nakarmić

chodź za mną

cicho wzdłuż murów wilgotnych
suknia czepia się nagle ostrych łodyg ostu
w mokrej ziemi grzęzną nazbyt cienkie ciżmy

szybciej szybciej
czekają

chodź za mną
wyrzuć tę koronę co zaciska czoło

w zamian
dam ci różę

[M._Krzywak]

O ile mnie instynkt nie zawodzi, mam do czynienia z bardzo przyzwoitym wierszem. Zostawiam tylko"suchy" (ale jak najbardziej pozytywny) wpis, mam nadzieję, że nie będzie to ostatni wpis pod tym wierszem.

Pozdrawiam.

[Czarna Perła]

przeczytałam jednym tchem..ładnie :)

cz.p.

[Jego Alter Ego]

zamiast "zaciska" przeczytało mi się "zaciernia":) ale to może w inszym jakimś wierszu:)
wywaliłabym "nagle"
poza tym bez uwag, wszystko leży skrojone na miarę i czytanie satysfakcjonuje, pozdrawiam:)
/m.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Coś w tym rodzaju, bo właściwie co za różnica, czy to Elżbieta Węgierska,
czy jakaś p. Kowalska? Gdyby nie tytuł, w życiu nikt by się nie domyślił, więc
chyba warto całkowicie odciąć się od inspiracji. Czy sam wiersz coś na tym traci,
Nazwisko jest tu jakąś metaforą?

Pozdrawiam.

[myślątko]

traci, nie warto

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W takim razie to tylko załącznik do biografii.

[myślątko]

portret trumienny