Krótki film o dziewczynie pracującej w sklepie z zegarami.

[Andrzej Ludwiczak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właśnie pisałem o takim myleniu mnie z podmiotem :)
Czyli, że powyższe słowa zabrzmiały jak gratulacje.
Pozdrawiam.

Czyli Poeto, zgadzasz się z tezą, że podmiot i autor to jedność na czas pisania wiersza. Ja uważam, że to konieczne, jeżeli ma być prawdziwe i dobrze oddane przesłanie utworu.
( piszę, w nawiązaniu do dyskusji rozpętanej na Z przez imć Ilionowskiego)

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oczywiście, że tak. Podobnie dobry aktor potrafi wczuć się w role, które odgrywa.
Jest w tym bardzo podobny mankament do tego, który opisałem. Nawet bardziej widoczny:
czy nie jest tak, że jakiegoś aktora lubimy, albo nie lubimy - gdyby tak się zastanowić - tylko
dlatego, bo kojarzy nam się z postacią, którą kiedyś przyszło mu grać?
Ja sam do wielu musiałem się długo przekonywać poprzez ich kolejne role ;)

Obecnie panuje moda na rzeczowniki, ale tak naprawdę są to - w większosci przypadków - zapchajdziury.
Dlatego w liryce, wbrew pozorom, tak trudno jest wyrazić coś jak najprostszymi słowami,
bo - dosłownie: nic się nie ukryje. Nie ma gdzie ;)

Pozdrawiam.

[Andrzej Ludwiczak]

-To było pytanie retoryczne. Byłem pewien takiej odpowiedzi. W Twoich wierszach jest to dla mnie czytelne i przez to bardzo piękne - jedność autora i podmiotu lirycznego.
To pogłębia odbiór bo wchodzimy w tekst...
J.Kofta pisząc "Sambę na pożegnanie" był zakochaną dziewczyną. Stworzył tekst, używając słów, opisujących sytuację liryczną, jak kobieta. Tak nie mógł napisać mężczyzna!
-To przecież nic złego, odwrotnie, świadczy to o talencie i wyobraźni artysty!

pozdrawiam

-ja również czekam na jakiegoś 11-zgłoskowca, jakby co, niecierpliwie :)))

[lubię latawce]

między nimi nic nie było!

- podoba mi się ta historyjka.
- dziękuję.
- nic nie szkodzi ;P

;o) zdrówko!
andżelka

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Uff... w Taaaakim razie sam sobie wybaczam :)
Pozdrawiam.