Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Kiedy żyłem-śniłem, dziś we śnie żyć pragnę!
Bo jeśli prawdą jest, że rzeczywisty świat
To prze-marna kalka, plagiat, rzecz, co kradnę,
budząc się co rano, z ruin, wyzwolonym z krat
I Jak ten co stąpa po ruinach Rzymu,
Czarne alabastry z mózgu wyrzucając….
Wznosząc już zwaliska, wśród rozpaczy krzyków
Budując z góry powalone domy, co cień dają
Nieuwznioślonych rzeźb – ciał niedoskonałych
Jak ten, co szkic robi, cyrklem i szatanem
Kąty w nich oznacza i bierze dziecię skały-
Głaz tłukąc nim strasznie, żłobiąc człeka znamię…
mi ruiny z jaźni wyciągać na Światło,
Lecz skąd wiem, że jasność, nie jest gorszym cieniem?
Chłonąłem tych mrzonki, co jak senną marą
Przelecieli milknąc korowodem marzeń
I ich słowa-sztylety przeszyły wzrok mój słaby
Blask ostrz widziałem, lecz czy blask jest ciemny…?
Bo niby dlaczego czarne nie jest płaszczem Chwały…
Kto śmiał poukładać wszystek w pałac marny?
Czemu mi nie dano cegieł z prapoczątków
Czemu – jak tortury – patrzeć mam w bagniska
W których zieleń-człowiek gnije lub do szczątków
Rozkłada się strasznych jak wszystek przemija!
Widzę błoto czarne, co kiedyś sie szkliło
Nadzieją w życia dar, i było płótnem nieba
Tutaj rozpostartym, póki nie wszedł z gliną
Syn, lecz zbyt cielesny, jakby duchów wieża
A na jej szczycie dwie pochodnie, futra
Czerwone przywdziały - oślepiają serca
Karzą więcej gliny wlepiać w rzeźbę jutra.
Tak powstało bagno… korzeń ziemię parzy…
Nie, dosyć.. kim jestem, kto bielą, któż czarnym?
Nie znam oraz nie wiem, czy biel jest Panem barw,
Kryjącym pod płaszczem wszelkie co istnieją…
Ale czemu czarność, kolorem co nam skradł
Wszelkie inne, które, oddać [chce] tylko… cieniom?
Biel jest to płaszcz Boży, lecz mrok nam przyzdabia
Galaktyki wszystkie i wypełnia pustkę…
Światło da się stworzyć, czerni nikt nie stwarza…
Nie wiem, czym jest blask… wcześniej Słońce skruszę.
Gdybym mógł prześledzić ludzkości początki
Lecąc na mym piórze, odnaleźć mych ojców
Znalazłbym lekarstwo na wszelkie bolączki!
Świat bym zbawił drugi, Bóg by powstał znowu…
Lecz, że jak cieniem, przesłoną idei
Choćby na mnie padał deszcz słów zbawionych
Tylko widmem – tylko tworem śmierci…
Widzę błędy nasze – lecz sen się krwią dziś mieni….
------------------------------

O niebo pochłoń nas!
roztłucz się nad ziemią,
Darmo walczyłem!
Me oczy - porcelana
Zimne, białe, bestii!
Choć zdobniejsze
Też je świat ucieleśnił
Nie lituj się nade mną!
Dajcie mi o miecz, zabij!
Nie usłyszysz krzyku!
Przebudzonym stalą –
zabij, podnieś miecz!

--------------------------------------

Opublikowano

straszliwe dopełniaczowe
:)))
jako ciekawostkę zostawiłabym innym epigonom dla uciechy
lub przyszłym dzieciom dla rodzinnej dumy
ale czytanie jest ciężarem niemal psychicznym
więc może jednak oszczędzić?

i ciut skromniej pisać

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



myslątko chcesz rozgniewac drugi nick ;p
z tymi dopełoniaczowymi masz rację - tu bym się zogdził, że psuje ;)
a na OBRONĘ DODAm, że szkic dopiero do dramatu mego, a dramat będzię troche inny, tj. nieawż tak epigoński jak to ;p

a w sprawie epigonizmu moznaby polemizowac (ale się nie sprzeczać:))

pozdr
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ta moja tajemna tożsamość zaczyna mnie wnerwiać :)
tymbradziej, że ja za nic nadal nie wiem, kimże np. ty myślątko jesteś na innych foracgh ;PP

pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...