Bal Maskowy

[Mateusz Łasecki]

RANO
Twarz opuchła, twarz zaspała,
Blada, sucha, zmatowiała.
Maski nie ma, odpoczywa,
Uczuć, pragnień nie zakrywa.
Gesty proste myśl buduje:
Ręka w kroczu wyląduje,
Coś pogrzebie, poprzewraca,
To podrapie, tu pomaca.
Z ciała odór ulatuje,
Gdy alkohol umysł truje.

POŁUDNIE
Maska miła i kusząca,
Schludna czysta i śmiejąca.
Rysy, skazy- ich już nie ma,
Są ukryte, istna ściema.
Słowa zmyślnie wyszukane,
Gesty dobrze przemyślane,
Savuar vivre wręcz emanuje,
Podziw ludzi nam zjednuje.
Maska ładna lecz uwiera,
Fałszywego właściciela.
Z czasem drażni, piecze, parzy,
Nie chce trzymać się już twarzy!
Trzeba zdjąć ją jak najprędzej,
Nim zostawi blizny wszędzie.

WIECZÓR
Imprezowy czas nadchodzi,
Czują wszyscy ludzie młodzi.
Gdy na niebie zmrok zapada,
Wtem zaczyna się zabawa.
Wszyscy młodzi, czasem starzy,
Mają maski na swej twarzy.
Otuleni mgłą perfumów,
Są już tylko cząstką tłumu.
Skaczą, dyszą jak dźwięk każe,
Tu samotnie, tam już w parze.
Ubiór skąpy dominuje,
Wzrok kochanków im zjednuje,
Lśniący, ostry, zawadiacki,
Budzi popęd wręcz wariacki.