Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

kłaki funta warte czy funt kłaka wart?

zak stanisława
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano
jesteś skazany na sny innych
garściami sobie wzięli
co ty wymodliłeś

dom zapisany w pamięci
rozmazuje oczy ciągnącym za swoje
sznurowadła

podniosą głowy
dumni że dali radę

krzyże prostować będą w drodze
do marzeń ukrytych
w płytkich kieszeniach

ulotne
toną we mgle La Manche


2.


jesteś skazany na sny innych
garściami sobie wzięli
co ty wymodliłeś

dom zapisany w pamięci -
białe okna czerwony dach
rozmazuje wspomnienia potem
schylających się po każdy cent
ciągnąc za swoje
sznurowadła
podniosą się
dumny że dali radę

krzyż wyprostują w drodze
do marzeń ukrytych
w kieszeni znoszonego garnituru

ulotne
toną we mgle La Manche
Ewa_Kos

Ewa_Kos

Opublikowano
Opublikowano

kłaki funta warte? i tak i nie :)) To co zapisane kursywą
wszystko powiedziało:)) Tekst do zapamiętania i do ulu:)))
Pozdrawiam i ściskam "TĘSREBRNĄRYBKĘ" Pozdrawiam
z rezerwatu:))Kos też pozdrawia:))) i przelewa:))

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Jacku, tak właśnie jest, czy sakiewki to złe słowo? takie starodawne jak mocny funt :)
nieprawdaż?
serdecznie

Marlett, tak, każdy ma! ale nie każdemu wychodzą, jednym bokiem innym kolanami :(

Ewo, widzisz do czego doszło, funt i kłaki, przekonałam sie :D

Basiu, sakiewki to przezytek jak mocny funt :)

Lenko, jednak widzisz przypowieści niosą samą prawd! :P

Alis, heheh, dobre porównanie :)


Du-ecie, tak ulatuja i rozpuszczają się :)

Bernadettko, szkoda, że nie możesz :D

Adasiu, Zorro to małe piwko angielskie, ni grzeje ni w czub idzie:)

Kochani serdeczne podziękowania za komentarze
milych snów! o pełnych portfelach!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...