Moja pierwsza wiosenna miłość

[ZORRO57]

Szedłem sobie polną drogą
Ty z przeciwka do mnie szłaś.
Gdzie stąpnęła Twoja nóżka,
tam pąki zamieniały się w kwiat.

Ty byłaś pierwszą moją miłością
pierwszą wiosną natury natchnieniem.
Pierwszym kwiatem paproci zerwanym
pachnącym gorącym zieleni fenomenem.

Tam wśród łona natury łanów złotych
zrodziła się - moja miłość do Ciebie.
Gdzie hulał w tańcu polny wiatr majowy
oddałaś mi swój - najcenniejszy klejnot.

Najdroższy swój - skrywany skarb?
Tak czysty jak źródlana zdroju woda.
Upoił mnie ten smak pragnieniem utopi
myślałem, że to sen - nierealna mrzonka?

Zagubiliśmy się w tym uczuciu ostępu
szukaliśmy drogi w blasku księżyca.
Zatraciliśmy poczucie wszelkiego czasu
jakby, nie istniał? - Tylko my! Wokół pustka.

To było coś? Czego, nie sposób wymówić
przełożyć, na papier - wyrazić słowami.
Wyśpiewać tę miłość trelami słowika;
kiedy Amor w moje serce trafił ze strzały.

Tylko Bóg był świadkiem naszej miłości
połączył nas węzłem i dał nam dziadki.
Dziś jesteś moją wiosną owego poranku
Aniołem, którego mi Bóg przeznaczył.

Dziś wracam myślami do tamtych wzlotów.
Pierwszej miłości - mojego uniesienia.
Poznałem wówczas tę rozkosz z euforii -
wzbiłem się do lotu, na szczyty nieba.

Wiele już minęło wieczorów i nocy;
od tamtego majowego gorącego poranka.
Ty zawsze pozostaniesz - moją wiosną
obrazem w pamięci - Kochaniem kochana.