Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jak skórka od banana
pod naciskiem czasu
odchodzę od zajęc
którymi karmiłem świat

Niebo z papieru
przemoknięte
zamyka rzęsy
roniąc lodowe łzy

zanik zmysłów
jest odczuwalny
zacząłem słuchac deszczu

trawa żali mi sie
tak bardzo tęskni
za świtem

Opublikowano

Przeogromna tęsknota za minionym, żal za utraconym (może za młodością?) /
czytając odczuwam to łkanie duszy i rodzi się współczucie dla peela/
chciałoby się podejść i bez słowa wziąć za rękę, lekko uscisnąć, pocieszyć/
może to tylko ja tak czuję, ale tak właśnie wiersz podziałał/
może ktoś powie, że ckliwe, ale prawdziwe przeżycia (cierpienia, tęsknoty) są takie /
podoba mi się, tylko tak jakoś mi nie pasują te "ucha"/
a może tak?

'trawa mi się żali że tak bardzo tęskni
za świtem'

i jeszcze zanik swoich zmyslów
'zanik zmysłów
odczuwm gdy zacząłem
słuchać deszczu'

przepraszam, tylko takie moje...pomaga mi czytać
:)

nasuwa mi się jeszcze jedna interpretacja: peelem może być "środowisko, które się żali na znieczyszczenia, ginie /
no tak, znów poniosła mnie wyobraźnia...
:)
serdecznie pozdrawiam
-teresa

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bardzo dziękuje za obszerną wypowiedź, pomyślę nad pani propozycjami.
Wiersz rzeczywiście ckliwy bo ja taki jestem, a raczej powinienem powiedziec bywam
co interpretacji to pierwsza jest bardziej trafiona, tęsknota za swoim dawnym życiem.

a i jeszcze jedno, nie musi pani przepraszac bo lubie gdy mi pani trochę pozmienia, bo
wtedy rzeczywiście sie lepiej czyta
Pozdrawiam serdecznie:)
Opublikowano
jak skórka od banana
pod naciskiem czasu
mam lepkie ręce -
karmiłem świat

niebo jest z papieru,
jest przemoknięte
zamyka rzęsy
odlicza łzy

zanik zmysłów jest odczuwalny -
zacząłem słuchać deszczu
i trawy - żalimy się sobie
zimnymi wieczorami
tęskniąc za rudym świtem



to by było wedle mojego widzimisię. Jest coraz lepiej, Koval ;-) Idziesz naprzód.
zdrówko!

andżelka
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wiersz powinien byc leciutki by dało radę go udźwignąc
cieszę sie że sie podoba i pozdrawiam gorąco:)
No no gratulki za leciutko, uch- uszu zdaje się tak powinno
być? hm no tyle sobie popisałam tu, gorąco:) zarówno
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wiersz powinien byc leciutki by dało radę go udźwignąc
cieszę sie że sie podoba i pozdrawiam gorąco:)
No no gratulki za leciutko, uch- uszu zdaje się tak powinno
być? hm no tyle sobie popisałam tu, gorąco:) zarówno
Czasem mam problemy z tą poprawnością polszczyzny:)
Pozdrawiam:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


No no gratulki za leciutko, uch- uszu zdaje się tak powinno
być? hm no tyle sobie popisałam tu, gorąco:) zarówno
Czasem mam problemy z tą poprawnością polszczyzny:)
Pozdrawiam:)
tak- to nic, ja też, ale jednakże jest coś tutaj ulotnego,
zatrzymującego Kovalu, kuj;), dopowiedzieć?
no dobra: póki gorące
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Czasem mam problemy z tą poprawnością polszczyzny:)
Pozdrawiam:)
tak- to nic, ja też, ale jednakże jest coś tutaj ulotnego,
zatrzymującego Kovalu, kuj;)
No to dobrze najważniejsze nauczyc się latac, ja to z natury jestem umysł ścisły i z polskim to różnie bywało, zdarzało się że nawet na 3:) ale logiką nadrabiałem, wiec może byc tak zawsze.
Kuc nigdy nie kułem. Koval to takie subtelne nic nie znaczenie.
Pozdrowionka od miłośników zacmień słońca:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tak- to nic, ja też, ale jednakże jest coś tutaj ulotnego,
zatrzymującego Kovalu, kuj;)
No to dobrze najważniejsze nauczyc się latac, ja to z natury jestem umysł ścisły i z polskim to różnie bywało, zdarzało się że nawet na 3:) ale logiką nadrabiałem, wiec może byc tak zawsze.
Kuc nigdy nie kułem. Koval to takie subtelne nic nie znaczenie.
Pozdrowionka od miłośników zacmień słońca:)

i od fortepianowych dźwięków zatem też pozdrowienia;
a po polskiemu(?) to powiem: ymmmm Koval to kowal;)
subtelnie śladując(?):)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ee no to ładny "przypadek",
w moim przypadku też
Najważniejsze aby miec ten przypadek po swojej stronie
:) dobre, ah te przypadłości

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   To wiersz o desperackiej próbie odnalezienia drugiego człowieka w betonowej matni, która przypomina rzeźnię. Wiersz zaczyna się od brutalnej personifikacji. Miasto nie jest martwą strukturą - ono żyje, ale jest to życie chorobliwe. Miasto ma "strupiałą skórę", "krwawiący beton" i "śliskie trzewia kanalizacji". Budowa ulic (wykopaliska pod kable czy rury) jest porównana do rozcinania brzucha nożem. Relacja między dwojgiem ludzi jest opisana językiem przemocy i mechaniki, co podkreśla ich desperację. Mówisz wprost: "To nie jest czułość. To odruch przetrwania". Ich zbliżenie przypomina walkę szczurów w kanale. Użycie słowa "łom" w kontekście dotyku czy "zdzieranie skóry zębami" sugeruje, że tylko przez taką intensywność są w stanie poczuć, że jeszcze żyją. W świecie zdominowanym przez beton, ciało drugiego człowieka jest ostatnim bastionem biologii, jedynym miejscem, które nie jest jeszcze twarde i martwe. Ich spotkanie to "kabel bez izolacji" - to bolesne, niebezpieczne, ale daje energię. Bohaterowie uprawiają seks w zaułku, bo boją się, że świt ich "wymaże". Miasto jest tu przedstawione jako siła, która "zliże ich ślady jak krew". Istnieją tylko tu i teraz, w tym brudnym, ciasnym zaułku. Zakończenie wiersza przynosi gorzką refleksję nad ulotnością. Czas w tej przestrzeni jest czymś zepsutym, niechcianym. Choć miasto ich "przełknie", a świt zabierze emocje, jedynym trwałym śladem pozostaje pamięć tkankowa. To, co przeżyli, nie zapisało się w słowach (bo "usta nie mówią"), ale w mięśniach i bólu. To brutalne studium samotności w tłumie. W nowoczesnym, zurbanizowanym świecie jedyną drogą do autentyczności jest powrót do brutalnej fizjologii - do bólu i pulsu, bo wszystko inne zostało już zmechanizowane i "zabetonowane".   To niezwykły wiersz - brutalny, lepki, hipnotyczny - wspaniały!     
    • Witaj - pachnie delikatnością - tak lubię -                                                                                            Pzdr.serdecznie.
    • @Kwiatuszek Faktycznie - dzisiaj walentynki 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Dziękuję Ci Kwiatuszku za zatrzymanie się przy tym wierszu i pozdrawiam serdecznie
    • Witaj - zmysłowo - a koszula super -                                                                          Pzdr.
    • @[email protected] dziękuję i pozdrawiam ciepło:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...