Już wiem: napisze szmirę! [czI] /nie wiem co to jest ;p/

[adolf]

Znudzony ciągłymi za-pięknymi wierszami, zmęczony za-schizofrenicznym ujęciem podjąłem decyzję: koniec z estetyką wiersza - koniec ze wszystkim, co jest tak-poezją! Ja napiszę sobie szmirę. Tyle, że łatwo powiedzieć, ale trudniej wykonać! Bo niby jak kazać literom by ustawiły się w szyk tak tandetny, i tak ruchomy, żeby tańcząc, niczym słoń break-dance'a , płynęły w poprzek atramentu - nie wzruszały - a poruszały: szmirą?

Zacząłem od sonetu:

Sprawa wydała się prostsza: już wiem: popiszę sobie wyrazy, potnę na czternaście wersów i takie ciacho nazwę sonetem. Tyle, że zgłoski nie wytrzymały:

Hej ty - poeta: układaj, układaj!
W strofy bez sensu ciała nam wy- bazgraj!
I trzymaj za słowo - nas zdania sonetu:
Że będziemy tu: stać w tym marnym wierszu
Ale tobie wzdychać nad kichą nie można:
Bo nas zdmuchniesz - nikt dzieła nie pozna.

Pomyślałem sobie: co za maniery! Żeby jakieś słowa mnie ograniczały: to one nie wiedza, że ja człowiek XXI-wieczny nie musze się trzymać ich haczykowatych ogonków, daszków!Ja mogę nimi sypać jak grochem, rzucać jak koścmi, co zostały rzucone, układać: w co zechcę! Bo Pytam się (dla samo-upewnienia): kto publikuje was na portalach poetyckich? Trochę pokory!

Piszę me wiersze:

O Miłości pozbawiona ognia
Cięższa niźli ciało słonia!

EE! Ładnie wyszło. Co tam: ci poeci-za-pisani to myślą że człowiek kiczem się wzruszyć nie może. Hej: Bohemo - wzruszyłem się! Wzruszyłem! Zadowoliłem, dosyć fajnym wierszem. I to był mój koniec: zdmuchnąłem litery: a te - złośliwie zamiast układać się w rymy-które-każdy-lubi zaczęły się droczyć: co ja a wpisywałem, żeby był rym to e wskakiwało.Co zrobić miałem?

[Baba_Izba]

Jak to co? Dmuchać!
Eksperyment zawsze pochwalam!
Jakie to piękne, jakie śliczne, do Zetki, koniecznie!
Serdecznie pozdrawiam
- baba

[teresa943]

Adolfie, podziwiam Twoje pomysły.
Bardzo mi się podoba. A ile daje do myślenia!!
:)

Serdecznie pozdrawiam
-teresa