pieśń o arche

[Witold_Adam_Rosołowski]

pieśń o arche

onegdaj w Grecji, w mieście Milecie
przyszło na świat dość dziwne dziecię,
już od najmłodszych lat swego życia
nie było przed nim nic do ukrycia,
jak woda wpływał w najgłębsze szpary
zacny w tym fachu aż po wiek stary
raz zapytany na wieczną znajdę,
jak on to robi – odrzekł – pół żartem:
arche to arche
pamięci warte
by wszystko z wody
bierze swe drogi
i razem z nią w mnogości wielu
dochodzi celu

miał on dwóch synów – zgodnych chłopaków
szybko wyuczył ich swego fachu
lecz jeden na tę naukę wylewną
„się zapowietrzył” i w chwili blednąc,
odkrył nad mistrza koryta rzeczne
że nie jest wodą ale powietrzem
to o czym mówił, na wieczną znajdę
raz rozprężonym jest a raz zwarte
arche to arche
pamięci warte
że to z powietrza
żywota przestrzał
raz zwarte jest raz rozprężone
nad mistrza wodę

nad atrybuty dalszych wywodów
doszli po wiekach inni, że wodór
że z niego wszystko na znajdę wieczną
wręcz omamiono się tą cząsteczką
póki nie przyszedł blondyn i w porę
nie przepołowił jej – nad teorię
molekularnych warstw w takiej warstwie
arche jest niczym – rzeknę półżartem
arche to arche
pamięci warte
każde dowody
znajdą dowody
stąd moja myśl filozoficzna
arche jest w zmysłach

[Kuba Boryczka]

Witku, znowu bardzo ładnie, i temat mi bliski, ale nie widzę...nic nowego...przecież każdy wie, jak to było z tą zasadą wrzechświata...

pozdrawiam

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kubo - ok - ale nie każdy (żeby się nie wywyższyć) mógł przeczytać taką wersję wydarzeń

serdeczne pozdrówko W_A_R