smak pomarańczy

[Klaudia Konowałek]

i jest też tak, że płaczę, gdy dzieję się tak jak tego nie chcę, nie lubię, nie pojmuję.

nie lubię, kiedy rosa odchodzi w jasnej tęczy promyków.
nie lubię, gdy milczysz daremnie, gdy w duszy gra muzyka.

i nie chcę, by było tak szaro i ciemno w mgle moich myśli.
nie chcę Ciebie już, od zaraz i zawsze.

nie potrzeba mi wiecznego parasolu przed gradem cierpienia.
ja chcę tylko, by szczęście choć przez chwilę miało smak pomarańczy i usta me obmyło.

[Rafał Różewicz]

trochę takie dziecinne, za bardzo...
Warto nie zaczynać od
" jest też tak, że płaczę", bo czytelnik już ma dość takich utworów:)

bardziej to proza, można skrócić, napisać jeszcze raz.

Pozdrawiam:)

aha i można spróbować z bardziej odważnymi metaforami, tutaj trzeba ćwiczyć wyobraźnie--dużo, bardzo dużo czytać.

bo jednak te metafory u Pani nie są zbyt odkrywcze...

[lubię latawce]

jak dla mnie tylko ten fragment:
"i jest też tak, że płaczę" - sama nie wiem czemu, ale jest to urocze.
co do reszty zgadzam się z Rafałem. nic odkrywczego.

angie

[Rafał_Leniar]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oooj. Połączenie infantylności i tak egzaltowanych zwrotów jak "me" nie jest niczym dobrym. Śmieszy troszku. Również radzę czytać więcej klasyków. No i nie smutać się tyle ;)

Pozdrawiam.