Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

kończy się maj. zaczyna styczeń.

samo dno
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

samo dno

samo dno

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

jestem obok
w pokoju na każdą okazję
liczę ostatnie szare
komórki dni z kalendarza
układają się wstecz

zastój kości
obcy jest
ten co tu leży
na moim łóżku

falowanie skóry
po ostatnim
egzaminie miałeś przyjść

teraz walnij mnie
w mordę
lub oblej
kwasem

siebie weź
mnie

Judyt

Judyt

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



drastycznie smutny i jakby Autor odpychał podm. lir.
który to przychodzi tylko w potrzebie, widać że czuje
się niepotrzebny, a zdaje się pracuje jako umysł
chemiczno- jakiś tam, dodałam źdzbło o tak sobie:)
-pomimo że maj zwykle kojarzy się z ciepłem to tak
można by zakończyć bo zima też nie zawsze jest
taka absolutnie lodowata,
ciepłoniaście
samo dno

samo dno

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

[quote] drastycznie smutny i jakby Autor odpychał podm. lir.
który to przychodzi tylko w potrzebie, widać że czuje
się niepotrzebny, a zdaje się pracuje jako umysł
chemiczno- jakiś tam, dodałam źdzbło o tak sobie:)
-pomimo że maj zwykle kojarzy się z ciepłem to tak
można by zakończyć bo zima też nie zawsze jest
taka absolutnie lodowata,
ciepłoniaście



taaak smutny. dzięki za interp- bardzo ciekawe odczytanie ;).
pozdrawiam uuppaaallllnie ;)
samo dno

samo dno

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



co do tytułu. polecam bardzo piosenkę " Z rejestru strasznych snów" HEY ;).

masz rację co do formy. cieszem się że przemawia do Ciebie.

pozdrawiam ;)
Emu Rouge

Emu Rouge

Opublikowano
Opublikowano

Pierwsze 3 strofy super. Końcówka - mniej do mnie przemawia niż bardziej, ale przemawia. Daje się odczuć porządny ładunek emocji, tłumionych, a jednocześnie na tyle dozowanych żeby były one jak najbardziej widoczne. Dopiero w ostatnich wersach następuje wybuch, ale chyba trochę zbyt destrukcyjny. Całość jednak wg mnie na plus:)
pzdr aga

Judyt

Judyt

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



taaak smutny. dzięki za interp- bardzo ciekawe odczytanie ;).
pozdrawiam uuppaaallllnie ;)

proszę- zostawiam=:)
łutwór wcale nie musi, a nawet nie powinien być idealny,
a to co się za nim kryje- się odkryje (czasem-bezczasem)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Szekspir na rykowisku

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • andrew
      momenty

      Przez andrew · Opublikowano

      @sisy89 ... jutro patrzy z uśmiechem z nadzieją   nareszcie   to wczoraj ... było wczoraj   dziś dziś chce oddychać pełną piersią  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • obywatel
      Mamie

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      KRYTYKA — TECHNICZNA, SZCZEGÓŁOWA, KONKRETNA 1. Język jest piękny, ale momentami zbyt ciężki Autorka ma świetne wyczucie obrazów: „piaskowe szczyty znów dźwigają tęsknoty” „deszcze o podium na szybie bój toczą” To są naprawdę dobre metafory — plastyczne, zmysłowe, zapadające w pamięć. Ale obok nich pojawiają się konstrukcje przeciążone, które zaczynają brzmieć jak poezja dla poezji: „blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak gęste, że traci czytelność. Zbyt wiele przymiotników, zbyt wiele abstrakcji — obraz się rozmywa. 2. Wiersz ma klimat, ale nie ma osi Motyw matki jest silny na początku: „Mamo, nie pamiętam już Twoich ramion” Potem jednak wiersz odpływa w stronę: pejzaży, natury, symboli, abstrakcyjnych konstrukcji. Brakuje emocjonalnego rdzenia, który spinałby te obrazy. Wiersz zaczyna się jak elegia, ale kończy jak impresja przyrodnicza. 3. Obrazy są piękne, ale czasem zbyt odległe od tematu Wiersz o matce powinien nieść: intymność, pamięć, żal, czułość, brak. Tymczasem duże fragmenty to poetyckie pejzaże, które nie zawsze wracają do relacji córka–matka: „sadów pieszczoty” „gwiazd klejnoty” „babim latom nałożysz wiatru kajdany” To piękne, ale niekoniecznie o Mamie. 4. Rytm jest nierówny Wiersz nie trzyma jednego oddechu. Są fragmenty płynne i melodyjne, ale są też miejsca, gdzie rytm się łamie przez nadmiar słów: „Szumią dwutaktem werbli blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak długie i tak złożone, że czytelnik gubi puls. 5. Puenta jest delikatna, ale nie zamyka wiersza Zakończenie: „Snów nieprzespanych co z ciszą się boczą” Jest ładne, miękkie, ale nie domyka tematu matki. Brakuje powrotu do pierwszego wersetu, do emocji, do relacji. CO DZIAŁA? piękne, zmysłowe metafory konsekwentny, melancholijny ton bogata symbolika natury wyczucie języka emocjonalna szczerość CO NIE DZIAŁA? brak wyraźnej osi tematycznej przeciążenie metaforami zbyt duża abstrakcyjność nierówny rytm puenta, która nie zamyka wiersza CO BYM POPRAWIŁ? Wrócić do matki — niech każdy obraz prowadzi do niej. Przyciąć metafory — zostawić najmocniejsze, resztę uprościć. Zbudować dramaturgię — od wspomnienia, przez tęsknotę, do puenty. Zamknąć wiersz mocniej — powrót do ramion, imienia, gestu. Ujednolicić rytm — krótsze wersy, więcej oddechu.
    • Łukasz Jurczyk
      Szekspir na rykowisku

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Poet Ka Niech wraca do swoich ksiąg, zanim ranny zwierz go nie dopadnie :)
    • Łukasz Jurczyk
      rachunek

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Flauta bywa irytująca :)   Żagiel bezsilny. Wisi jak stary całun. Nad naszym szałem.   Pozdrawiam

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...