Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To jeśli Pani pisze wiersz dla jednej osoby, to po co angażować w swoje pisanie innych i ogłaszać go publicznie? a publiczność wyje i krzyczy - nie chcemy! nie chcemy! kurtyna!
pisałem już wcześniej - pani lekce sobie waży tę publiczność i stąd takie jej zachowanie;
ostatecznie może Pani wysyłać swoje wiersze do Pani Marianny mailem, na priv...po co się narażać?
pozdrawiam! J.S
  • Odpowiedzi 62
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To jeśli Pani pisze wiersz dla jednej osoby, to po co angażować w swoje pisanie innych i ogłaszać go publicznie? a publiczność wyje i krzyczy - nie chcemy! nie chcemy! kurtyna!
pisałem już wcześniej - pani lekce sobie waży tę publiczność i stąd takie jej zachowanie;
ostatecznie może Pani wysyłać swoje wiersze do Pani Marianny mailem, na priv...po co się narażać?
pozdrawiam! J.S

Nie tylko Marianna mnie chwaliła. Kilka innych osób też. Nie wiem kto dał prawo oceny ale ja moje wiersze będę wklejała, nawet dla jednej osoby.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To jeśli Pani pisze wiersz dla jednej osoby, to po co angażować w swoje pisanie innych i ogłaszać go publicznie? a publiczność wyje i krzyczy - nie chcemy! nie chcemy! kurtyna!
pisałem już wcześniej - pani lekce sobie waży tę publiczność i stąd takie jej zachowanie;
ostatecznie może Pani wysyłać swoje wiersze do Pani Marianny mailem, na priv...po co się narażać?
pozdrawiam! J.S

Nie tylko Marianna mnie chwaliła. Kilka innych osób też. Nie wiem kto dał prawo oceny ale ja moje wiersze będę wklejała, nawet dla jednej osoby.
to wklejaj, proszę bardzo, ale nie dziw się, że to wywoła reakcje

wszystkie działania mają konsekwencje, czasami te konsekwencje są nieprzyjemne
Opublikowano

Pani Haniu!
Pani ma prawo wklejać, ale czytelnik ma prawo wyrazić swoją ocenę tej prezentacji - i jeśli niemal wszyscy zdziwią się, że jak to - bez pojęcia o tańcu występuje jednak Pani w balecie na scenie - to taki publiczny protest zmiecie panią ze sceny jak wielu zmiotło uzurpatorów do zajmowania miejsca im nienależnego;
jeeeeezu - z Panią w kółko to samo! mówił dziadek do obrazu?
J.S

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...