438500 łokci, albo stare filmy i chłopskie sny, między Bredą, a Arles

[Milosz_Michalowski]

Pączek róży, jak ból zębów
i piosenka przy fortepianie.
Proste wzruszenia
na jeden oddech. Wybacz
jeśli się uniosłem
i dotknąłem twych spodni.
Fantazmaty samotności
na farbowanym płótnie. Oracz
albo pasterz który nie dogląda swych owiec.
Wszyscy, jak ten dzień. Ciepły, chłodny,
choć żaden kolor nie dominuje.
Trawa usycha gdziekolwiek
i blakną zapachy. Chrom, nikiel, aluminium.
Samolot przecina gwiazdy na pół, bezpowrotny
rękopis nieopodal Arles. Motyle odlatują,
a prąd nie łączy. Ni w przód, ni w tył,
kołysze niesłyszalne obłoki odejścia.
Ponieważ nic się nie dopełnia,
tylko czasem mija
ten maj, który właśnie prześniłem.

[Hania K.]

Smutne i piekne. Do ulubionych.

Hania.

[Milosz_Michalowski]

Dziękuję i polecam się na przyszłość:)

Regards

[M._Krzywak]

Ten też wypadałoby usunąć.

[Mr._Żubr]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobrze, żem jeszcze nic do zetki w życiu nie wrzucił:D

[M._Krzywak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobrze, żem jeszcze nic do zetki w życiu nie wrzucił:D

Albo szkoda.
Chociaż przeczytałem raz jeszcze wiersz Miłosza i pierwsze złe wrażenie znikło. Ale duet Hania/Marianna robi swoje :)
A to wcale nie taki najgorszy utwór.

[Bernadetta1]

M. Krzywak: widzę że komentarze Marianny i Hani robią swoje:P:P.....w gruncuie rzeczy fajny wiersz:)...tylko trzeba siie głębiej wczytać..nie jest zły..pozdr.

[Milosz_Michalowski]

Hermeneuci:)

[Mirosław_Serocki]

Kilka zwrotów na "tak", ale też więcej na zdecydowane "nie".
Tak jakoś nierówno.

[Milosz_Michalowski]

Czy to jeszcze zbyt blisko? Ten pączek róży,
jak ból zębów i piosenka przy fortepianie.
Proste wzruszenia na jeden oddech
i przyjaźń przez osiem,
jako późny sprzeciw fantazmatom.
Wybacz, jeśli się uniosłem
i dotknąłem twych spodni. To nie wypadek,
lecz nieznaczący zgrzyt stawów. Oracz
albo pasterz, który nie dogląda swych owiec.
Wszyscy, jak ten dzień. Ciepły, chłodny,
choć żaden kolor nie dominuje. Trawa usycha
gdziekolwiek blakną zapachy. Chrom, nikiel,
aluminium. Samolot przecina gwiazdy
na pół, bezpowrotny niczym rękopis
nieopodal Arles. Motyle odlatują,
a prąd nie łączy. Ni w przód, ni w tył,
lecz wzdłuż żołądka kołysze niesłyszalne
obłoki odejścia. śmierć nie jest pisana
wielką literą. Po prostu nic się nie dopełnia,
tylko czasem mija ten maj, który właśnie prześniłem.