Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaśpiewaj mi wichrze dzielny i odważny,
boś zwiedził ziemi każdy kąt,
zaśpiewaj mi o dolinach , górach,
o tym co w niebie i w chmurach.
Zaśpiewaj o zagadce mieniących się fal.

Niepewnych co poznali smutku żal,
dzwięczną piosenką wyśpiewa swój cel;
'Kto wesół ten się śmieje,
plon zbierze,kto zasieje,
zwycięży ten,kto najwięcej chce'

Zaśpiewaj mi wichrze dzielny i wesoły,
tyś w swych wędrówkach słuchał
szepty traw i zwiedził każdy kąt,
czy w twej piosence melodią
zakwitnie maj,co rozgrzeje serca dwa.

Niepewnych co poznali smutku żal
dzwięczną piosenką wyśpiewa swój cel,
niech rozpalą się serca dwa;
'Białe majowe bzy kwitną tylko dla Ciebie,
miłość podaruj mi,Ja daruję Ci siebie'.

Zagraj wichrze dzielny i wesoły,
zagraj z całych sił,
by twą nutkę każdy pojął,
by poszły za nią miliony serc
i Złotą myśl im daj;
'Sztuka życia jest sztuką kochania
w miłości...'

--------------------------------------------------------------------------------

Dnia: 2007-11-14

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nic dziwnego, że nie rozumie o co chodzi
tam ją chwalą jakby była wieszczem narodowym
a tu obrywa za banał -"to mój" to przecież kaja-maja28

ale fajny spis tematów
Opublikowano

jako piosenka; gitara, ognisko - tak.
Wiersz - nie. Jak na wiersz, to oklepane:"zakwitnie maj,co rozgrzeje serca dwa."
"w niebie i w chmurach","o zagadce mieniących się fal", To tylko moje zdanie, a ja się kieruję
wyłącznie odczuciami i są one subiektywne.
Pamiętam, kiedyś śpiewano taką piosenkę:
"Śpiewaj wichrze gdzie puszcza dziewicza
o zagadce mieniących się fal
o ptasich awanturach o niebie i o chmurach
o ludziach jak hartowna stal" - przepraszam, ale nie pamiętam dokładnie tekstu i autora.
Refren był taki jak w cudzysłowiu wiersza "kto wesół ten się śmieje ..itd"
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Szukam pracy od tygodni. Śpię na kartonie, przykryty starym wełnianym swetrem. Jest zimne, listopadowe popołudnie. Idąc ulicą, trafiam na mały, odręcznie wypisany anons. Karteczka przyklejona jest od wewnętrznej strony knajpianej witryny: Przyjmę do pracy studentkę/a. Wymagana dyspozycyjność. Wchodzę do środka, zziębnięty i częściowo przemoczony. — Czy mogę porozmawiać z osobą decyzyjną w sprawie pracy? — Zapytałem. — Tak, szefowa jest u siebie. Zaraz ją zawołam — odpowiada drobna dziewczyna o kruczo czarnych włosach i oczach, których źrenice wyglądały jak dwa węgielki. Po chwili pojawiła się zadbana kobieta, wyglądająca na około trzydzieści parę lat. — Dzień dobry. Jestem zainteresowany pracą u państwa. Patrzy na mnie uważnie, mierzy od stóp do głowy. — Hm… jest pan biały. — Tak — odpowiadam. — Jest pan Polakiem? Skąd pan pochodzi? Ile ma pan lat? — Dwadzieścia trzy. — Zawiesiłem głos na moment. — Z rejonu Małopolski. — Nie reprezentuje pan żadnej mniejszości? Nie jest pan Ślązakiem? Nie pochodzi pan z Kresów? A może przynajmniej jest pan Kaszubem? — Nie, niestety. Krzywi się lekko, wpatrując się we mnie. — Przychodzą tu tacy prosto z ulicy. Biali jak mąka, do tego czystej krwi Polacy. I co? I chcą od razu dostać pracę. Przecież to niedorzeczne. Jak ja mam wszystkim wam dać pracę? Przecież zaraz wszyscy będą wiedzieć. Milknie na chwilę, po czym dodaje: — Nie ma pan jakichś korzeni żydowskich? Niemieckich? Dziadek nie pracował w którejś z francuskich kolonii? Może w Indochinach? Kręcę głową. — Nie mogę takiemu jak pan — czystej krwi Polakowi — od razu dać pracy. — Ale pani jest moją ostatnią deską ratunku — mówię cicho. — Mogę pracować na zmywaku. Albo na zapleczu. Patrzy na mnie jeszcze raz. Tym razem dłużej. Spod warstwy makijażu przebija się na jej twarzy nieprzyjemny grymas. — Będzie pan musiał… — urywa. — Gdyby pan nie wyglądał tak biednie. Zawsze miałam słabość do tych smutnych, chłopięcych oczu. — Kiedy mogę zacząć pracę? — pytam. — Może pan od jutra rana. Proszę przyjść punktualnie na szóstą. — Dziękuję pani. Kiwnąłem głową i wyszedłem.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - twój pozytywny komentarz bardzo mnie ucieszył - dziękuję -                                                                                    Pzdr.słonecznie.
    • Jezioro w nocy, zimą mróz dotkliwy — duszę swoją winę. Idę chłodny, inny. Przenikliwy lód… splótł się ze mną w jedność. Bosy życzeń taflą, czuć moją obecność. Księżyc lśniący, cichy… gwiazdy, sowy, lisy.   - Proszę pokłon się — świat ujrzyj nowy, cudny. Cóż to? Słyszę głosy, ale nie natury. Może duchy? Chcą zapłaty — kreatury. Dmący wiatr i sosny razem grają hymny. Czyjeś świecą oczy… czyżby to Marzanny? Kroczę znów strapiony… kory, cisy, wrony.   - Pokłoń proszę — grany świat miłością nuty.  Liną magii, wonią włosów opętany. Las misterny i drzew groby… szumy wody. Oddech zimy — głos tajemny, głos nieznany…   - Wciąż apetyt wilczy, piękny ubiór szyty. Oczy to błękity, hafty lub szafiry.  Krą, polaną. Uwielbiają, albo gardzą. Pragną wszyscy. Gdy już mają — zwykła kradzież, ale jestem rozbój, grabież. Styczeń… tylko chwilą istnień, potem prysnę. Czerwiec… mocą westchnień, potem milknę. Kimże jestem?  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...